Mia Gxastoj

Yine mi İzmir?

2012-01-24T22:08:00.002+02:00

Barın önündeydim. Muhabbet ediyorduk. “Şeboy...” dedim “Neydi ismi?”. Sigara içmeye çıkan bir adam dediğimi duyup “Cemil” dedi “Cemil Şeboy... Buca'da okudum, ondan biliyorum.”. Evet. Unutulmayacak şeyi nasıl oldu da unuttum. Bir zamanlar onun imzası taşıyan pankartın yanında geçiyordum her gün. Kulaklıklarım da takılı değildi genelde o zamanlarda, İzmir'deydim çünkü, Ege şivesiyle anlatılan iş-okul dedikoduları, son haberleri dinlerdim. Hep aynı yerlerden geçiyorsam da, hep ilk defa görmüş gibi bakardım. Şimdi de ne Buca Belediyesinin önünde yıllarca asılı kalan pankarttaki yazıyı hatırlayabildim, ne de altındaki imzayı. “Mimar Camil Şeboy” halbuki imzasıydı. Daha neler neler gördüm. Bir kısmı unutsam da, asla unutmayacağım görüntüler de vardı. Mesala, otobanın tam karşısında, uçurumun kenarında, düşecek gibi, bir gecekondu vardı. O evde yaşayan insanları merak ettim hep. Misafiri olmak isterdim. Büyük İskender zamanlarından kalma bir yapının yanıbaşına NATO'nun yerleşiminin kurmasına izin veren insanı da merak ediyordum. İzma atıp bir demli çay istemiştir çaycıdan, sonra telefonu çaldı “ Evet. Karıcım, geç çıkmayacağım bugün. Tamam. Alırım, unutmazsam. Olur, olur. Haftasonu şehir dışına çıkacağız artık.” deyip kapatmıştır. Aklında artık ekmek, piknik, mangal...

Son geçtiğimde o gecekondunun yerinde de bir Atatürk heykeli vardı. Hani, Washington'un yüzü var ya kayadan yapılmış. Candan sevdiğimiz cermenlerin gelenekleri bozarsak olmaz. O ev daha anlamlı bir heykel değil miydi sorasım geliyor. Mustafa Paşa şimdi yaşasaydı buna izin verir miydi? Yaşasaydı o askeriye izin verir miydi? Bir İzmirli'yle evli olan gazi İzmir'in tarihine öyle bir hakarete bulunur muydu? Yunan bayrağına basmayan insan İzmir'in tarihininin yüzüne böylece tükürüp gider miydi?

İzmir deyince aklınıza ne geliyor? Parti değiştirmiş tek AKP'li belediye başkanı mı?

Priştina vardı. Kocaoğlu vardı. Son seçimlerde yakalanan sahte bülütenlerle kamyon vardı. Konak meydanını bilenler kaç defa değiştiğini görmüşler. Tevfik Hoca'nın APL uyumlu klaviye hikayesini de bilirler belki. Artık belediyenin eşi-dostuna ihale bıraktığına şaşırmıyoruz. Hatta akrabasına iş verelim diye gereksiz ihalelerin açılmasına da şaşırmıyoruz. Rusya'da %60 oy alan parti siyasetle ilgisi olmayan bir internet sitesinde ancak %4 oy aldı – haber olmadı, şaşırmadık. Kazakistan'nın en büyük şehrinde seçimlere oy verme hakkı olanlardan sadece %20 seçimlere gitti – şaşırmadık.

Suda arsenik seviyesi yüksek olduğunu ortaya çıkınca Belediye de ve AKP de elbet bir açıklama yaptılar. Belediye “gerekli işlemler için merkez yönetimi para vermiyor.” demiş, AKP “başa çıkarmıyorsanız, burakın, bir hallederiz.” demiş. İkincisine daha çok inananlar vardı – şaşırmadık.

Evet, ben de şaşırmadım. Uzun süredir hiçbir şeye şaşırmıyorum. Ama, olur ya, Biri 13 kupa oynandı, ama elimde hala koz var der. Şaşırırsın. Bir dava açıldı. Doğrudur. Yolsuzluk ta vardı, örgütten ne kastettiğimize bağlı da, o da vardı muhtemelen. Ama, AKP yönetiminde İstabul'da ve Ankara'da, Konya'da ve Adana'da yolsuzlukları da saysak? Yok, derseniz? Oturalım karşılıklı, isimleri vereyim, imzaları göstereyim size. Örgütlerin toplandığı yerleri göstereyim. Ama zaten gördünüz ki! Yoksa görmeden bakmaya mı devam ediyorsunuz? Hala o davayı haklı görenler var ya? Işte ona şaşırdım.

Depremlerde yıkılan, Kurtuluş Savaşında yakılan İzmir'i rahat bırakın artık. Çok mu batıyor gözünüze seçim sonucu grafiği? Çok mu çıtlanıyor kulağınızı Zeybek? Aziz Kocaoğlu'nun avukatı değilim, ama biraz yanlış yerden başlanmadı mı bu savaş? Bu sefer dünyanın kurtuluşu başka ilden başlasın! İzmir'i, belediye başkanımızı, valimizi ve boyozumuzu sonra hallederiz biz, şimdilik rahat bırakın, marmara ve iç anadolu sorunlarınızı çözün siz...

Yaşar Kedioğlu, 2012

Kasım

2011-12-06T22:32:00.000+02:00

İlkbaharda çok aşk başlar,

Doğru gibi gelseler de,

Biterler, yaz başlar başlamaz

Yazın mayosu ve

mayonun arkasında sakladığını beğenirsin,

Kürk zırhına saklanınca

Çekilip gidersin.

Kışını evde geçirirsin,

Kazağını, kaloriferini seversin,

Sarılıp uyursun,

Kar yağınca beraber çıkıp izlersiniz.

Güz gelir yapraklar, insanlar dökülür,

Bir yaprak, bir insan kalır.

Güz demediyse, yaz kış demeden de kalır.

Bir yılın, bir de hayatın var sonbaharı,

Takvimde bir bahar daha yok,

Hayatında da yok.

Sokakta, hayatında da dur,

Dokunma, izle yaprağı...

Kendimi bildiğim bileli

Kasımdan sonra hep Aralık...

слегка за двадцать...

2011-08-26T23:19:00.003+03:00

Когда кончаются строчки,
И замыкаются цепи,
Ярмо натирает шею,
И заколочены склепы...
Когда возникают вопросы
И пропадают ответы,
Съедают мерзкие черви,
Друзей пустые советы...

Когда кровоточит надежда,
Теряешь сухие истоки,
Яркий мираж пустыни,
Развеет буран с востока.

Когда слегка за двадцать,
Мир - хлев, дом - трущоба.
В Нидерланды уехал Гораций,
По турпутёвке на воды.

Из Италии шлют открытки,
Байрон, Перси и Мэри.
Могли бы послать и в ссылку,
Могли бы повесить на рее.

Когда сверкают зарницы,
Стразами Нового Света,
Когда тяжёлой мигренью,
Будят в начале лета..

Тогда в рукаве у ада,
Уроборос исчезнет внезапно.
Бутафорским цветком из шапки,
Гильгамеш заругается матом.

Из Бухенвальда на Эльбу,

С труппой бродячих актёров.

До изниможения спящих,

В сугробах из жёлтого снега...

Под серебрянным градом,

Ослепнув от предрассудков,

Прозревая с дождём метеоров

До крещеня Руси, за сутки.

На троих с Хусни и Каддафи,

На закуску летние сплетни,

Когда рвёт от ментовской мигалки,

Тогда слезам нету места.

Кровь вытераешь запиской,

В гной макаешь перо.

Когда уже вроде бы слишком

Тогда голову кроют золой.

Когда албанские камни

Становяться ближе чем солнце

Когда закрытые ставни

Скрывают бродящие гроздя

Тогда, гильотиной по рельсам

Тогда,пилой по венам,

Тогда, калашом по стенам,

Тогда сарказмом по лесте

Тогда транспарантом по вёрстом

Быстрым шагом на месте...

2011-07-09T23:42:00.003+03:00

Fransa ve inglitere uzaylılarla ilgili arşivlerini açtı. Tamam okey de... Belki de Türkiye bir gün açığa kavuşacak bu konuyu. Ama o arşivlere baktım baktım anlamadım. Başka dünya var mı yok mu ? Dolaşıp çeviriyorlar bir şeyler... Bir askeri uçakmış diyorlar, bir uzaylının otopsi yapılmış diyorlar... Yanlış anlamayın, “insan nereden geldi?”, ”Tanrı var mı?” vb. Sorunların cevabı bulmak gibi felsefik amaçlarıyla değil. Merak ediyorum sadece, yane varsa başka bir dünya insanların seçme hakkı olsun diye. “batsın bu dünya” derler ya, hangi dünya batsın, pardon? Gezegen olarak mı düşünüyorsunuz, yoksa kastettiğiniz evren-cihan mı? Şimdi uzaylılar varsa bu söylediğiniz onların gezegene hakaret bence. Zavallılar yıllarca ithal ürünlerinden vazgeçmişler, ne ticarete ne de ordusuna önem vermişler. İnsan hakları geliştirelim diye ( bilirsiniz uzaylı da insandır sonuçta ). Emek edenlere maaş zamanında yatsın diye ne çok uğraşmışlar belki. Şimdi, pat! “Adaletsin dünya, cehenneme kadar yolu var” diyorsunuz. Yazık değil mi küçük gri büyük gözlü yaratıklara... Yanlış anlamayın, o amaçla merak ediyorum. Şimdi, iki-üç dünya varsa demokratik bir toplum olarak seçme hakkımız olmalı, değil mi? Hani, Süriyede şu bu kötü dersin, sana da “beğenmiyorsan Almanya'sına git!” derler. Herif de, tam bir hipokrit değilse, bavulunu toplar gider.Öyle bir şey işte. “Dünyayı beğenmiyorsan Alpha Centaurus'a git” desinler, yahu. Yane varsa uzaylılar. Paşa paşa bavulunu toplar, uzay gemimi yıkar gidersin.

Peki, yok olduğunu varsayalım. O da kötü. Gitmek istiyorum da, gidecek yerim yok. Uçağa binsen, trene binsen... Dünya hep! 1-2 kişi göndermişler uzaya da, onu da araştırdım. Bir sefer sağlık kontrolü var, çok sıkıymış. Üstelik geri dönüyormuşsun. Yok öyle olmaz, bre. Gittin mi gitcen.

Fransalar tamam da, bir püzür var ama... Tabi değişik dil konuşyorlar da, aynı şey söylüyorlar. ND'ymiş, AKP'ymiş, Edinarasya'ymiş. Bir elman çıktı saçmalıyor televizyonda. Dinlemek zorunda miyim? Uzay gemimi kontrol edip giderim. Kontrol da şart, bir polis durdurursa... “Aşırı hız yaptınız, 2c üstünde olmaz. Freniniz de bozuk. Efenime söyleyim, asteroid kalkanı çatlamış...” dese? Kontrol ederim ona göre yola çıkarım. Sonra inerim işte bir gezegende... ne savaş var, ne vergi... içki içmek istiyorsan, iç! Karışan mı var? Yok, saçlarımı uzatırım, yok, küpe takarım... tak, kardeşim, ne bakıyorsun sağa sola, hayat senin hayatın. Araştırdım, orada seçimler de yokmuş. Demişler ya: “Özgürlük – zincir seçme hakkı” diye... Heh, zincirin yoksa neyi seçiyorsun bakim? Köpek sahibini seçer, bu iyi insan, bu kötü insan der. Kedi eve bakar. “hah, burdaki koltuk rahat, iyi uyku çekerim orda...”. Öyle işte olmalı! Bu dünyayı sevmedin, gittim, atıyorum, Mars'a. Ne güzel: kırmızı kumlar, 5 aylık yaz, bir metre boyunda karıncalar... Offf... mis gibi de yemekleri yaparlarmış.

Öyle bir film yok. Süriye'n varsa, Süriye'n vardır demek. Türkiyeyse Türkiye. Dünyaysa Dünya. Kırmızı kumları getirt, karıncaları iyi besle... Mecburen yapcan zaten... yada olduğu gibi kabul edeceksin, o da bir seçenek.

2011-07-09T23:42:00.002+03:00

Madımak filizleri.

2011-07-06T00:44:00.000+03:00

İç Anadoluya bir alakanız yoksa; yani aslen Tokatlı değilseniz, İsparta'da lise okumadıysanız;

“madımak” sizin için bir otel isminden başka bir anlam taşımıyor. Yok, bakarsınız Wiki'de. 'Bir bitkidir,

yenir, kırmızı çiçekleri olur' der. Ama o yemeği tamadınız ki. Ege'liler pırasa yerler ya, Sivaslılar

da madımak yerler. Yane yemezler, zorla yedirirler aile büyükleri. Sivas deyip geçmeyin. 67 vilayetten

sadece bir tanesi olsa da, nufüsü 700 bin. O boyutta ülkeler var. Karadağ mesela. Siz araştırın merak

ediyorsanız kaç çocuk yetişmiş madımak yiyerek. Kaç kişi için madımak “çocukluk” denen hikayesinin

kötü bir kısmıdır? Bir film, bir kitabın iyi bitmesini severiz tabi ki, lakin onu zevkli yapan korkunç

kısımlar ya?

Çocukluğundan kalan bir anım var, paylaşmak istediğim. Dört yada beş yaşındayım. Anaokula

gidiyordum. Bir sabah uyandım, hava yağmurluydu. Hiç gitmek istemedim okula gitmeyi o gün. Neden

bilmiyorum, çocuk kaprisi işte. Babam da “Tamam. Gitmek istemiyorsan gitme.” - dedi - “Ama gidip

gelmeyeceğini söylememiz lazım.”. Sonra beni anaokula götürüp orada bıraktı. Küstüm. Çabuk ta

unuttum. Sonra da hatırladım. Hala aklımda bir sahne var: Sınıfımız. Herkes oyun saati. Herkes

oynuyor. Ben de pencerenin kenarında... Yağmura bakıyorum. Hayatın ne kadar anlamsız ve adaletsiz

düşünüyordum sanırım. Adalet nedir bilmiyorken. Belki de özgür olmadığımı o zaman düşündüm ilk

kez. Yani, istemiyordum gitmeyi, ama götürüldüm.

Büyüdüm şimdi, anladım bazı şeyleri. Elbette şimdi babama bunu hatırlatmam. Hala da küs

değilim. İşe gitmesi gerekiyordu, bu da bir çocuk kaprisiydi. Bunu anladığımda kaç yaşında olduğumu

hatırlamıyorum, ama o günden sonra o anı rengini değiştirdi. Yok olmadı, hala o pencereye bakışım

aklımda. Sadece şu anda beni sevindiriyor bunu hatırlamak. Bu olay aklımda kalacak kadar büyük bir

şok olduysa, demek ki gerçekten mutlu çocukluğum vardı. Beş yaşında depremle uyanmadım gece

yarısında yıkıntıların altında, annemin cansız elini hissetmedim. 10 yaşında “yumurta” diye makarna

yedirilmedim, hiç yumurta görmediğim için. 12 yaşında dumandan boğulmuyordum Koray Kaya gibi...

14. asırda Janna D'Arc yakılmış. Paris'e gittiyseniz heykeli var, gitmedidiyseniz de her zaman Milla

Jovovic'in oynadığı filmi izleyebilirsiniz. Merak etmeyin, herşey var içinde, güzel karı, cinsellik,

aksiyon... Ne beklerseniz artık “iyi” filminden. Fıransanın kahramanı nasıl olsa, filmi de çekerler,

heykeli de yaparlar. Tabi ki, alim Allaha da şükür etmek lazım, yanarken çoğu insan yanmaktan değil,

yangın dumanında boğularak ölür, çok daha acısız ve kolay ölüm. Hava çok rüzgarlıysa bilmem...

1992'de “33 alim ve otel çalışanı” öldü dersiniz. Oteli yakanların da avukatları şimdi AKP üyeleri

dersiniz. Hayır, 33 kişi yanarak öldü! Genç, yaşlı, çocuk... Zorlaştırmayın. Metin Altıok oradayken

şair olduğunu hatırlamamıştır, bir eşi, bir baba olduğunu hatırlamış.

33 İnsan canlı canlı yakıldı 2 Temmuz 1992, 19 Ocak sadece bir gazeteci kaybetmiş değildik,

bir hafta habersiz kaldık aynı zamanda. Madımakın filizleri hep kırmızı olur, peki insan kanı hep

kırmızı olmaz mı ? Zorlaştırmayın, yapılan tecavüz gazetelere değil, entellere değil. Göz önünde

gördüğünüz şey insan temel haklarına tecavüzdür. Dünyada ne var ne yok bilme hakkımız var, açıkça

fikrimizi belirtme hakkımız var, en kötü çocukluğumuz anımızın “babam bana dondurma almadı” olma

hakkımız var, yaşama hakkımız var...

Korunması gereken de haklar da bunlar. “Che” posteri asma hakkı değil...

Gitmeyin...

2011-06-27T23:45:00.037+03:00

Sanırım hepimiz vatan sevgisiyle yetiştirildik. Vatanlarımız farklıydı, ama çocuk antlarımız da tekrarlardığımız cümleler de aynıydı, farklı dildeydi ama benzerdi daha doğrusu. Yunanistan'ın, Türkiye'nin, Rusya'nın, hatta Amerika'nın milli marşları çevirseniz aynı şarkının bozuk çevirisi gibi olur. 5 yaşında tekrarladık, 10 yaşında tekrarladık, tamam, olsun, 15 yaşında tekrarladık ta... ama yaşımız 25 olunca sorguladık. Sorgulamayan da vardı tabi, ama onların da sorgulaması gerekiyor. İlk önce ön tanımları sorgulamalıyız. “Vatan”, “ülke”, “devlet” - eş anlamlı sözcükler derler size. İyi. Güzel. Bunu da kabul ettik. Eş anlamlı, ama anlamı nedir sorgulamak gelmiyor mu hiç içinizden? Bir Osmanlı devleti vardı, sınırları farklıydı, çok süre geçmedi aradan, ailenizde büyükbabası olmazsa da, büyükbüyük babası vardır o dönemi hatırlayan. Osmanlıyı geçtik, Türkiye diyoruz. Hatay, Kıbrıs geçmiyor mu hiç aklınızdan devletin bütünlüğü, Türkiye sınırları düşündüğünüzde? Onların olmadığı Türkiye'yi hayal etmenize gerek yok, 3-5 yaşlı insanla konuşursanız, anlatırlar size. Peki devlet nedir, ülke nedir, vatan nedir soruyorum tekrar.

3 tanım var bildiğim: ekonomik,askeri,siyasi kurmdur devlet; etnik-kültürel yapıdır ülke; toprak,doğa,ağaç,dağ-göldür vatan. AKP'nın , hala Atatürk'e laf atmayı korkanların ( ki çok isteyen ) yönettiği, haritada çizilmiş sınırlardan mı ibaret Türkiye? Düğünde halay çeken, cenazede helva yapan insanlardan mı ibaret? Sıcak Akdeniz iklimde zeytin yetiştiren çiftçilerden mi ibaret Türkiye? Soruyorum size, cevabım yok çünkü. "Teröristlere karşı savaşıyoruz" dediğinizde neyi koruyorsunuz? AKP'yi mi? Zeybeki mi? Zeytin bahçelerinizi mi? ABD'ye karşı tepki göstediğinizde de... Almancı deyip onları Türk gibi kabul ettiğinizde de... Yunanlara ait evleri taşlarken, rakıya “rakiya” hitap etmesine mi kızgınsınız, dünya zeytin yağ ticaretinde önder olmasına mı? Tamam burası Türkiye, burasını ararsınız ilk önce dünya haritasını gördüğünüzde... “Türkiye nerede?” sorusuna cevap vermeye hazırsınız elbet, peki Türkiye nedir sorusuna cevabınız ne olacak?

Yok, biliyorum... Sizin de cevabınız yok. Çok sordum bu soruyu. Sizin soramadığınız bir soru bu, sorulduğunda da cevap veremeyip aksanıma takılan insalardan bahsediyorum. Biliyorum çünkü bir Alman, bir İngliz pasaportuna ne kadar çok değer verdiklerinizi. Türkiye'yi terk etmekle uğraşmayın boşuna, siz onu terk ettiniz bile. Aklınızda tutun ama: halen AKP'ye yada CHP'ye oy veriyorsunuz belki, halen başkaların düğünlerde halay çekiyorsunuz, halen "her kahvaltıda zeytin farzdır" diyorsunuz... Ama Türkiye'yi terk ettiniz işte! Evet, senelerce burada kaldınız, anlamadınız, anlatamam da size bu saatten sonra. Ama Türkiye ne bir vatan, ne bir devlet, ne de bir ülkedir... bunun ötesi.

Bir dilencinin, bir tüccarın, bir mühendisin, bir Alsancak güzelinin ve bir tane de kapalı Konya kızının bir ara geldiği bir sokak tiyatrosu. Hani, geçip alkışlarsınız ya? Bazılar da, sonuna kadar durur, “entel” izlenimi vermek için ( “Dur, bir izleyelim” derler kız arkadaşına, o da “Sanattan anlar bu, zeki çocuk, eğitimi[eğitim değil, diplomadır - karıştırmayın] iyidir, çok para kazanır ileride” düşünür... ), kenarda üç-beş insan görürsünüz, eksikleri ileştirirler, umursamazmış gibi görünürler... Bazılar elinde bira ile gelirler, “burda piyasa var, bi-iki hatun keselim, len” diye.

Garip gelir belki gösterinin sonunda şapkanın dolaştırılmaması... Para, şöhret, yönetmenle evlilik istemezler bunlar. Garipçiler gibi “sanat için sanat” derler. Evet, açlıktan ölen Picasso, Bulgakov, Sartre var elinizde. Hayranla baktığınız, gözleri kapalı Orhan Veli KANIK... Bethoveen, Lord Byron...

Yetmiş milyonluk tiyatronun aktörlerinin yok olmasını beklemeyin... para istemezler, saygı isterler, belki. Gitmeyin burdan, oynayın onlarla. “Gitmeden gitmeyin” ( giderken de gidin, “abiens abi” ekliyorlardı ) derlerdi Romalılar, tekrarlıyorum şimdi ben de...

Kazanacaksınız da kaybedeceksiniz de, giderseniz. Bir İzmir gün doğuşuna paha beçebilirseniz, kat kat kazanırsınız yurt dışında, ama şapka dolaştırmıyorlar ki gösterinin fiyatı belli olsun, bilet te satılmıyor. Bir kız arkadaşı, bir imajı kaybetmiş olursunuz ancak.

Doğru, daha kaliteli yemekler, daha sakin evler var orada. Ama yüz yıllarca süren sömürge çağı... Libya, Filistin, Irak, Sırbistan'ın... kanı elinizde olacak. Göz gözmez, el dayanır dediniz.. gözünüz de görsün diye yazıyorum bu satırları.

Güzel kız, tuhaf bir hacı amca, kulaklık takmış üneversiteli genç olmayınca, dayanılır mı İstanbul metrobüsü, İzmir metrosu, Adana otobüsü... Biter bu tiyatro.

Hep arkadan izleyen “entel”dim... Türkiyeyi izledim, devamı izlemek isterim de... Gösteriden sonra da davet etmek isteterim sizi, “Balans ve Manevra” yada “Yassız Adam”ı izleyelim diye... Beraber Türkiye'yi izleyelim diye... Perde düşmeden gitmeyin...

Yaşar Kedioğlu, 2011, İstanbul

Guide to Athens

2011-06-19T01:35:00.003+03:00

If you look at the Athens in general, you will see nothing similar to those amateur pictures from your primary school history books. It is just one more modern metropolis. The is not a trace of parks Socrates used to walk in or palace once being home to Alexander the Great. Usual buildings, streets, MacDonald's red signs... nothing special. All Greece is just EU-member, “first-world” country. But, it is an illusion. My university instructor used to say: “Turkey will never enter European Union, it has no place there and no task to perform.”. Well, what about Greece. What is its task? - Greece is EU's history museum! So, it is hard to spot at first site, Athens as main hall of it has examples from every period of European civilization's progress. Since exploring it is so difficult and no touristic guidebook have been printed yet, I will try to fill you in about location of stands. First of all end of 20^th - beginning of 21th century. It is located in Acropolis. Very difficult to pass by, it is that big ruined building on the hill in the middle of the city. Wind blowing throw holes in the walls... So, it is place which symbolizes and is actually the center of democracy. People voted there. Actually all people who had right to vote are there. What? You met only several Americans and two British guys? And you are surprised? Don't be. I told you it is 21th century. Lets pass to Middle Ages... humanism, Renaissances... you know. Actually those artifacts are pride of this museum. It was very difficult to find them. They are kept in place called Exorchia. During visit you will be most probably watched by personnel, don't get worried. It is normal. There are fragile and expensive examples there. You can by no means touch them. ( They can be touched and when needed restored only by professional officials of the museum. ). Ok... that is enough, take your picture and lets continue our journey. Next stop is Ancient or Classic period. It is also a very rare exposition. Follow Google Maps to Polytechnic University and check our bars in attaching area. There you can find Aischylos, Plato and other original staff. Those artifacts you can touch. I mean they have been standing for ages... it is hardly possible you can harm them. Well, of course you should be aware of the falsifications. The older artifact, the expensive it is. So this could not be prevented. You can come across an Albanian copy of 80ies. Most probably you want see the difference. But does it matter? Fake is fake. Can you compare a Hoxha to an Aristoteles?

It is well known that a museum tries to show off with oldest artifacts. The more it has, and the older they are – the better museum it is. Isn't it? The more tourists it will attract. ( By the way, you may have missed WW2 exemplars, that collection is a little messed up. Actually it is due to insufficient fund, but you will sure come across 3-5 Nazi guys during the visit, so have a look.). Now lets go to the main square. Here is hall of Stone Age. You should be aware that your cell phone may not work here. It must be realistic after all. Most valuable collection is here. Have you seen guys with stones and sticks? Enjoy you visit. Of course they are replicas. They are specially educated to be inconspicuous from original. There are special school, well of course education is same during first years, but in the last semester they choose a branch ( like stone or stick, depending on personal talents and choice ).

To think about it... you can have a paleontology museum, ethnographic museum and even children toy museum in one city. But it is stupid to have two same museums in one city, right? So, it is stupid to except Turkey to EU. :D

DİLEK

2011-06-15T18:31:00.001+03:00

Sarı-kırmızı Türkiye .Onu dilerken çocukça takım tutkumun peşindeydim.Aldığımda hüsranla seçim sonuçlarına bakan bir yetişkin oldum. Bunu kastetmedim bağırmak ne işe yarar. Anlaşmada açık açık yazılı: “Yaşar için bir adet sarı-kırmızı Türkiye haritası”. Arasan sorsan... “gecikme teknik nedenlerden dolayı oluştu,şirketşimizin adına özür dileriz...blah blah blah” der, sonraki dilek için yüzde on indirim sunarlar belki. Kolpa bi kurum değil orası,kaç bin yıllık tarihi var.Anlaşmaya göre hareket etmek lazım,yoksa öyle bir makina ayakta durur mu? He... muşteri memnuniyeti de önemli, bürokrasi de... “güler yüzlü bürokrasi” demek lazım. Yani öyle “siktir git, len” denmeli ki, müşteri yolu da sorsun, aynı kurumun böyle servisi var mı da araştırsın. Hiyerarşisinde de belli olması gerekiyor böyle bir durumda herkesin konumu. İletirsin hocaya dileklerini, o da haftalık bazında özetini düşen yıldızlara raporlar, üç nüsha

olarak yazılı bir şekilde. Yıldız artık nereye düşecekse... orası bizi ilgilendirmez o şirketin iç işleri, görevli olmayanlara bu bilgiyi aktarmak bi sefer professyonel etiğine aykırı. Kağıt falan

imzalatıyorlarmış bilgi paylaşmayacağına dair yeni işe başlayanlara. Yoksa herkes yıldızlara başvursa ne olacak. Sekreter mi o, len? Saçmalıklarınızı dinlesin...

Doğal olarak zaman lazım bu aşamalardan geçmesi için. Öyle, havaya dilek attın diye koşa koşa

kapıya kargo gönderecek değiller ya! Onun değerlendirmesi var, ön araştırması var, plan-proje falan... Üstelik sen tek değilsin ki, sırada kaç kişi var farkında mısın? Tabi gecikme de olur, hata da olur. Senin benim gibi varlık onlar, hata yaparlar. Dandik kurum olmadığına göre hatalarını kabul etmeye de, düzeltmeyi de hazırlar elbet. Dileğin üç fotokopisi, gerçekleşmenin protokolün orijinali artı üç biometrik vesikalılık ver bekle. Heh... sen tek değilsin öyle. Bekleyeceksin mecburen. Dilek çakışması kontrol edecekler ilk önce, gerçekçiliği... yani dilek adı üstünde gerçekçi olmaz da gerçekçi olmayanı gerçekleştirilecek gibi değil ki? Eski kurum, sağlam kurum... ama akıl var mantık var yahu. Gerçekleşecek öyle bir gerzeğin hayali, Allah korusun millet görür, Tanrı inancı uyanır kullarda. Sonra gelsin “secde sırasında beyin sarsıntı geçirdi” haberler. Yok yok... hiç gerek yok bunlara... Cumartesi içsin, Cuma namaza gitsin millet. İyiyiz öyle...

Yaşar Kedioğlu,

Istanbul, 13.06.2011

Но мы с тобой умерли, брат...

2011-05-15T00:16:00.001+03:00

Ты скажешь "пойдём на рыбалку,
Там по малой, да на карася...
Вспомним под Курском землянку,
А там глядишь и заря...

Баян, да уха из сёмги
(Авось не удастся улов)
Ореолом березы и ольхи,
В шалаш, и сладких нам снов."

Всё так, лесостепи и реки,
Да хоть - песок и Рабат,
И соловьи и свирели,
Но мы с тобой умерли, брат.

Тех, кто читал над вратами,
Обет: "Arbeit macht frei"
Они осуждали веками,
Не отделяясь от стай...

У них там свои неувязки,
Своя суета сует,
И сквозь их фашистские каски,
Мелькал партизанский берет.

Ты глянь какая дорога,
К чёрту Берлин и Кронштадт,
У нас другая свобода,
Мы с тобой умерли, брат.

...
...

Когда я смотрю на границы,
На полицаев в чину,
Как их развлекают "актрисы",
Молясь золотому шесту.

Заросла травою тропинка,
В нашем родном бору,
Родина на парусинке,
С сумою плывёт по мирУ.

Нас отпевали три ночи,
Хоть не был райком тому рад.
Да брось ты сорочку рвать в клочья,
Мы - живы, они - мертвы, брат.

2011-04-08T20:13:00.004+03:00


Въ царскихъ палатахъ опившись виномъ,
О любви поютъ менестрели,
А за столомъ, Лже-Димитрій Второй,
Съ вѣрнымъ псомъ своимъ, 
Воеводой Кузьмой,
Дѣлятъ трупъ родной Волги-матушки,
Да по сорок второй параллеле.
Я шёлъ въ градъ родной,
Хоть не станъ тамъ мой,
И не ждётъ въ печи чёрный хлѣбушекъ.
Кадъ бѣжалъ отъ него,
Кадъ прощался съ нимъ,
Я шёлъ въ градъ родной да сквозь терніи...
Сколько я не пилъ сока брезово,
Да и сладкаго мёда заморскаго,
Не забылъ я вкусъ
Винъ родной земли,
Да и сладкихъ губъ красной дѣвицы,
Гдѣ она живётъ, тамъ стоитъ мой домъ,
Гдѣ вино прольётъ лада-дроля моя,
Да рукою своею небрежною...

Тамъ взойдётъ ростокъ,
Съ жёлтымъ листкомъ,
Благороднаго древа смоковницы.
И въ его тѣни я найду покой,
Кой не снился и богу безвекому,
Вавилонскому богу несчастному
Да въ его безпробудномъ бдѣніи.


Ты скажи мнѣ, подруга милая,
Сколько злата заплатятъ скупщики,
За одно твоё утро унылое...

Я отправлюсь въ походы дальнии,
Собирать буду правдой и кривдою,
Удалыхъ молодцевъ, да себѣ в тайфу. 
  
Будемъ грабить ладьи торговыя,
Басурманские, православные.
Черноморскіе, полуночные,
Не взирая на стяги и штандарты... 
  
Не сочти за грѣхъ, Боже милостевый,
Грабежи, да пьянки, да дерзости,
Для нея одной, девИцы простой,
Крестьянскаго рода восточнаго,
Бороздилъ моря, братался с тайфой,
Архаровцевъ, нрава безбожнаго...

Я шёлъ въ градъ родной,
А онъ шёлъ за мной,
Въ калиду тайкомъ,
Медняки кидалъ,
Да ховалъ вѣру въ Ладу далёкую.

Кадъ не зги не видать,
Притворившись плутом
Цигарой пылал,
Да костромъ пылалъ,
У обочины...

Да бы горечь ушла,
Мнѣ тайкой подливалъ,
Въ горькую — вина Измирские...

Дай мнѣ руку родной,
По пятамъ идти,
Ты усталъ небось,
Всё сквозь терніи...

Въ мою длань я вложу,
Всё любовь волхвовъ,
Что, изъ песковъ,
Прибатрачили Маги къ Спасителю.

Ну а ты вложи,
Оливы ростокъ,
И всё тепло красной дѣвицы...
  
Поднеси же мне, лже-Маши́ахъ Севи,
Чарку, свѣта небеснаго.
Сохрани, Элохимъ,
Да спаси, Я-Раббим,
Отъ Магриба, до Бхарата странниковъ.

Всѣ вернуться домой, дайте лишь срокъ,
Кто со златомъ, кто безъ,
Dharma est lex,
А у насъ она — городъ Измиръ.

Vazgeçmek

2011-02-18T19:43:00.000+02:00

Mecediyeköy metrobüs istasyonu. 14 Şubat. Bir toka buldum, kırmızıydı. Nedense bana yıllar önce “filozof” diye hitap eden birini hatırlattı. Ki onun tokası maviydi, hem de deniz mavisi... Saçlarım uzundu o zamanlarda. At kuyruğu yapmak istediğimi öğrendiğinde çıkartıp verdi “bununla yap” diye. Yıllarca sakladım o tokayı. Yıllarca hep cebimdeydi. Aşırı mekralı kızların sorularına “benim. eski günlerden kalma.” derdim. Ki öyle değildi asla bana ait olmadı. Hep O'nundu, hep O'nun bir parçasıydı. “hep o'nun parçası” olan birçok şeylerim vardı: cansız - metal, cam, plastik... parçaları. Hani bir adam demiş: “İnsanlar unuturlar, cisimler unutmazlar.”. Onun gibi bir şey işte. Asla kurmayacağim Windows 7 CD'si, asla okumaycağım bir kitap, asla anlamı vermeyceğim bir not, bir posta kartı... ve o toka.

Sonra ise vazgeçmek nedir öğrendim. Yıllarca toplanan kitaplardan, en sevdiğim tişört'tan, göz bebeği gibi bakaktığım sinema koleksyondan vazgeçmek nedir öğrendim. Ve o tokadan vazgeçtim en sonunda. Öğrendim ki: aci verir, vazgeçmek. Öğrendim ki: acıyla da yaşanır. Ta ki o kırmızı tokayı bulana kadar, ta ki salak italyan bayramında ( latin kültüründe “idam edip aziz ilan etmek” gibi bir gelenek var sanırım... Joanne D'Arc'i gibi... ) boş bir bakış görene kadar.

Bir randevundan dönüyordu, yüzü parlıyor olmalıydı. Ama griydi, daha doğru bir betimlemesi yok bunun. Griydi işte. Ne kara, ne de aktı. Ne mutlu, ne de mutsuzdu. Onu mu suçlayım, onunla görüşen insanı mı suçlayım orada, onun yanında olan insanları mı suçlayım - bilemedim, ki, o insanların arasındaydım... bilemedim... “İnanmak istiyorum” derdi ajan Mulder. Ben de inanmak istiyorum, benim hiç bir suçu olmadığımı(her insan gibi). Biliyorum ki, o kız buralıydı, mühtemelen de yaşamadı başka bir yerde, 4 küşak istanbullu olmayabilir, ama reankarnasyon varsa, en az 4 hayattır istanbulluydu.

Vazgeçmek kelimesi sizin içinizde bir fırtına uyadırmıyorsa, vaz geçmeye alışık değilsiniz demektir. Ki neden sordum, gerçekten vazgeçmeyi bilen insanlarıyla ve benim arasında fark nedir sorarsanız, mühtemelen o durum için sakladığım 3-5 fıkra anlatırım. Lakin, asla bilemeyecksiniz, anlatsam da anlamazsınız, hele gözlerimde bunu görmeniz mümkum değil - vazgeçmeyi bilmek ve vazgeçmeyi kabul etmek ayrı şeylerdir. O kız vazgeçmeyi öğrendi, kanu etti, olması gerek bir şeymiş gibi. Hayallerinden vazgeçti, umutlarından, ambisyonlarından. Ben de vazgeçtim – 5 sene boyunca topladığım kutuphanemden, sinemayı sanat kabul edip ısrarla topladığım film koleksyonumdan. Bu arada, o kutuphaneside çöplerde topladığım nadir kitaplar, hediye edilen anlamsız kitaplar, olmazsa olmaz dediğim insanlardan çaldığım kitaplar, yanlışlıkla sarhoşken aldıp sonra çok beğendiğim kitaplar da vardı. Hayallerimden, huyularımdan da vazgeçtim. Ama nedense benim vazgeçişim o kızınki kadar olmadı. Ben canımdan, içimden kopartıp verdim o şeyleri. Başka seçeneğim olmadığı için... O ise o kadar önemsediği bir idam günün güzelliğini alışık bir elle kopartıp vermiştir. Seviyordur belki adamı, belki de. Belki de mutlu bir aile kuracaklar... Ama o akşam istediği gibi değil, alıştığı gibi bakıyordu. O durakta tokayı bırakıp arkaya bakmayan insan gibiydi. Evinde ne var merak ettim açıkçası. Ne vardı ki, bu yolculuktan vazgeçmesine değecek, dışarıdaki çamları, kavakları izlemedi, gidiyordu sadece. Bir anlamsızlıktan başka bir anlamsızlığa.

Anladım ki, burası vazgeçenlerin memleketi. Burdaya bir hayalle gelip, ondan vazgeçip peşinden de değerli olan herşeyden vazgeçen insanların yeridir...

Gulag, Auschwitz unutulmuş... halbuki Orhan Pamuk'un hayranları o kadar taptıkları Nobel Edebiyat Ödül'ü alan bütün yazarları okusaydılar – “Soljenitsin” diye bir isim de bu şehrin büyük bir kısmına yabancı gelmezdi. Metodları farklıydı, düşman belliydi, kurallar yazılıdı... ama insan etkisi aynıydı. Kah İstanbul, kah Gulag. Sonsuz tünelin sonunda bir ışık. 25 sene sonra bitecek hapis cezası. 5 sene sonra ödenecek kredi kart borçları. 2 saatlık otobüs yolculuktan sonra sevgilinle telefon konuşması... Yok kızım, konuşmaycak kadar yorgun olacaksın, 25 sene geçmeden ölüp gideceksin, 5 sene sonra yeni kart isteyeceksin farklı bankadan... Konuşacaksan şimdi konuş – beni, müziksiz kulaklıkları takan genci, Recep İvedik'e benzeyen genci umursamadan – konuş! Sonra çok geç olacak.

Vazgeçtin mi, hep vazgeçeceksin demektir. Hele yeni aldığın toka, bu tokanın bildiği kadar bilmeyecek...

İstanbul, 2011

for S. - final

2011-02-05T22:57:00.002+02:00

Hayatımın resmini çizdim,

Sen varsın orda,

Ne esmersin, ne de sarışınsın...

Sen varsın orda, İsmin yok,

Cismin yok... sen varsın orda,

Burda yoksun ama...

Tarzı gelir garip resmimin,

40 yıl sonra tartışılır,

Resmimin tarzı, resmimde olanlar...

Biri çiksin söylesin,

Resmimde O var, resmimde Ben yokum diye.

Rembrant'ın portreleri, Ayvazovski'nin denizi,

Çizemedim, affet ya Rabbim,

Sen yoksun orda, takılma ince çizgilere,

Resim işte, çizmeye cesaret buldum,

Onu sevaptan sayamaz mısın?

Şrödengerin kedisiyim,

Ne varım, ne de yokum, affet ya Rabbim,

Sen de öylesin bir bakımdan...

Boş dizi bulsam, yatar uyurum orda,

Ama ayazda resim çiziyorum işte.

Sana garip geliyor belki,

Kendinde korudum seni, farkına varamadın,

Kendi leşimi koydum sunağına,

Kan istedin, kanımı verdim,

Başkasının kanı dökemem, piyasası ne kadar yükselse de...

Sen kimsin sordum, cevap alamadım,

Nereye yolculuk sordum, “eve” dedin...

Senin evin yok ki, az önce çizdim seni,

Sen bir hiçtin, ben sana can vermeden önce,

Ne çabuk alıştın ruhuna, ne çabuk sevdin İstiklal'i...

5.02.2011

2011-02-03T00:26:00.002+02:00

İstiklal'in al neonu,

Zıplaya zıplaya koşar,

Güney-doğu'ya

Van kedisi izler,

Dünyayı 3D'de

Ofis perdesinin parmaklıkların,

Arkasında saklayan,

Kahve içen bir insan...

Farkında değil,

Farkına varmaktan korkar.

Elbayı geçti Cengiz-han.

Safety net

2011-02-03T00:12:00.003+02:00

Hiding the birds in the rib-cage,

Is pretty cool for Ishtar,

So why to loose pattern

Of the eastern motif...

How much applause

You wanna get

Whether autumn rain

Is not enough for you or...

Well, Try this time, gal,

Without safety net.

They are all out there,

To write requiem,

Church bell is just not the one.

The apple is so sweet,

Why chimeras still stay alive,

Why Acropolis still stays on the hill...

Well try this time, gal,

Without safety net...

So, why to bother

Lighting a candle,

It's gonna get darker...

Wine should be red,

Night should be black.

They say so, so it must be

Again and again.

Well, try this time, gal,

Without safety net.

If we were gods, to whom we would pray,

I can be a cat,

I just hate the mice,

Take your mask off,

I wanna see mask behind it,

Wherever you hit,

I've hit myself...

So try this time, gal,

Without safety net....

Try this time, gal,

Without safety net,

Try to jump with open eyes...

Try to be, not to exist,

Whatever you try,

Try to try

İKİ İSTANBUL

2011-01-27T00:51:00.001+02:00

Dokuz sene oldu benim bu şehri tanıyalı. Sekiz sene de bu şehirden nefret edeli. Bayrampaşa semtinde geçti ilk randevumuz. Bir boğaz turunda rehber sordu kalabalığa: “Aranızda 'ben 5 kuşak istanbulluyum' diyebilecek insan var mı?”, olumlu bir cevap da alamadı tabi. İşte o insanlardan nefret etmiyorum, istanbulda istanbullu bir vatandaş görmek, Kuzey Buz Denizindeki adalarında penguen görmek gibi – çok zor,imkansız. Ama her şehir, bir insan gibi bir ruha sahip. Ülke değil. Ülke sadece insanların haritada çizdiği çizgilerden ibaret. İnsanların oluşturduğu bir ordu tarafından korunan bir banka sistemi. Kötü bir yazarın yazdığı ve asla uygulanmayan anayasanın sözde geçerli olduğu bir yerdir. Şehirler ise öyle değil. Şehirler insanlardan ibaret olsa da, bir bakımdan temellerini doğa atmıştır. Doğa onları yaratmiş ve ruhu vermiş. İyi yada kötü. İşte İstanbulun o ruhundan nefret ettim. Kartaltepe'nin sokaklarından geçtiğimde, metroyla Aksaraya gittiğimde, Lale'nin vitrinlerine bakarken... Acınacak durumda olan insanların yüzleri görüyordum, benim gibi şans eseri yada kader icabı buraya gelip kaçacak gücü bulamayan. Ve daha da çok nefret ediyordum İstanbul'dan. Havasında, bazıların hayran olduğu Boğaz'ın suyunda, arnavut kaldırımlarında hissedilen İstanbul ruhundan. Buraya her gelişimde onu tekrar ve tekrar hissettim. Sanırım insanlara olan davranışından kaynaklanıyordu bu nefret. İnsanları çekip kucağında eziyordu. Ona aşık olan insanları, ondan nefret eden insanları. Uzun süre burada kalan arkadaşımla bu fikirlerimi paylaştığımda, o dedi ki “İstanbul'u sevmeyi öğrenmek lazım, kolay değil bu iş”... kusura bakmasın, ama bu cevap “İstanbul'da çok güzel yerler var”, “Sultanahmet'e gittin mi?”, “Eminönü'de balık yedin mi?” cevapları kadar boştu. Sadece çekmek zorunda kaldığı kötülüğün nedeni bulmaya çalışmak gibiydi, haklı çıkartmaya başarısız bir denemeydi.

Bir süre sonra İstanbul'u tanımaya daha iyi bir fırsat buldum. Yok, o ruhtan nefret etmeye devam ettim, lakin buralarda başka biri varmış gibi bir hissediyor gibi oldum. Hani, kafayı çevirmeden sizi birinin izlediğini hissedersin ya, öyle bir his. Kafamı çevirdim. Gördüm o şahsı. Tanıştım onunla. Onun da adı İstanbul'du, sadece güçlü iradeli kardeşinin gölgesinde kalmış hep. Köprüyü geçince ancak iyi tanıyabilirsin onu. O da insanları boğar denizinde. O da çeker turistleri asla onu anlamayacak. Gaddarlığını kavramayacak sürüsünü. Sadece bunu bir nebze acımayla yapar. “Döver de, sever de” derler ya. Öyle işte davranıyor insanlara. Tam sevmediysem de onu, nefret edemedim. Daha çok zaman geçirmek istedim onunla. O yüzden Taksim'e gitmedim. Mecidiyeköy'den kaçıyordum. Daha çok Bahçelievlerdeki dar ara sokaklarında zaman geçirmeye çalıştım. Kimsenin gitmediği küçük kiliselere gittim. Tarihi önemi olmayanlara. Tarihi hep sevdim, ondan tiyatroya çevirmesine dayanamıyorum. Daha büyük bahşiş almak isteyen rehberlerin uydurduğu mitleri dinleyemem. Belki de o ikinci İstanbul'un ruhu hissedebildiğim tek tarihi yer – Topkapı sarayında, padişahın yaşadığı yeridir. Aslında benim gözümde o yer, Sultanahmet'in en mühim yeridir. Bir defa daha giderseniz iyice bakın, padişahın dairesin önünde bir taş var. Padişah öldüğünde, ceseti bir süre o taşın üstünde dururdu. Yaşadığı sürece de her gün o taşın önünden geçmek zorundaydı, bu ona ölümlü olduğunu hatirlatmak için yapılmış. Belki de o görüntüden kaçmak için Fransa'dan aldığı borçlarla Dolmabahçe denilen bir oyuncak saray yapılmış Lale devrinde. İşte o taşın yanına gittiğimde, o taşa dokunduğumda, ikinci İstanbul'u hissedebiliyorum.

Annem derdi hep: “Kendini başka insanlardan daha zeki zannetme, bir gün illa yanılırsın”. İstanbul'da onlarca sene yaşayan insanlar var, belki de göremediğim üçüncü, dördüncü, beşinci İstanbul vardır.... Belki de tam sevilecek bir İstanbul'dur o. Belki onunla birlikte olmak için burdalar. Ama bildiğim tek şey var. Birden fazla İstanbul var. Ama İzmir tektir. İstanbul'a kim gelse, İstanbul'da yaşayan bir Ordu'lu, Diyarbakır'lı, Trabzon'lu oluyor. İzmir'e gelen ise – Trabzon kökenli İzmir'li olur.

Evet birden fazla İstanbul vardır, ama İzmir tektir, o yüzden o kadar değerlidir. Seni yanında tutmaya çalışan ve kalbinde kalmaya çalışan insanlar gibidirler İstanbul ve İzmir. İstanbul'u keşfetmeye devam etsem de, sonunda İzmir'e döneceğimi biliyorum. Yaşamaya gitmezsem de, ölmeye giderim...

İstanbul, 2011

For S. 4

2011-01-20T23:00:00.001+02:00

Я не знаю сколько соли,

Осталось у тебя в душе,

Но если вдруг заплачешь,

И горькими окажуться слёзы,

Вспомни обо мне...

Я не знаю дано ли Богу,

Предугадать нашу судьбу,

Я не знаю, но и Сократ не знал.

Он философ, а я, просто я...

Ты заглянешь в цирк,

Ты пойдёшь в театр...

А я... просто я...

Просто буква,

в незнакомом тебе алфавите...

Некрологи пишут для живых,

Если заплачешь обо мне, плачь сейчас...

А потом прости если что не так,

А потом... помолись обо мне

For S. 3

2011-01-07T23:07:00.000+02:00

Пластиковая шишка сосновая,

Не любимая, не желанная,

Хвойное - тоже дерево,

Хоть и не много странное...

Канделябры на электричестве,

Вино квасом разбавлено,

Не любимая, да и чёрт с тобой,

Да с флагами зелёно-алыми.

Из воска клетка грудная,

И от чая холодного плавится,

Вероломная, не любимая,

Театр уличный, пьеса абстрактная

Пьесу - где роль твоя главная,

Освистал бы, да только что толку,

Времена ведь такие, немилая,

Таким пьесам теперь овации...

Бросал бы я розы червоные,

К ногам, на сцену твою - мостовую,

Да тошно от мрака безбожного,

Да тошно от чёток из серы!

Приложить бы губы к иконе,

За стеклом икона та скрыта,

Не любимая, не желанная,

За кирпичной стеной твоя вера...

Кто ж полюбит тебя, не любимая,

Кто погладит тебя, приголубит,

Я любил тебя, не любимая,

Я грел сердце твоё гранитное.

Глотаю вновь слёзы горькие,

Да не с пьяну, не с горя, а с жалости,

Победила ты моя милая,

За то жаль тебя, ненаглядная.

Сединой будут кудри мечены,

Да в тени коробля заморского,

На победы память не вечная,

От того нам милы поражения...

İstanbul, 06.01.2010

For S. 2

2010-12-09T21:41:00.001+02:00

Хоронили в белом платье,
Кто ж узнает тебя в другом,
Такой бледной была,
Траурный марш...
Так тебе шла
молитва за упокой,
И распятье в руках,
Словно чётки перебила...
Собачий вой, тебя провожал,
И дураков плачь -
В предпоследний путь...

For S.

2010-11-11T20:03:00.002+02:00

Мне нравиться твой взгляд из пустоты.

Твои волненья о весеннем снеге.

Твои тревоги и твои мечты...

И никому не нужные посулы.

Мне нравится что выбрала ты роль,

Ничтожной твари, дьявола отродья,

Ты знаешь что такое боль...

Величия её не понимая.

Но, видел соль я зеркала души,

Я не Сократ, я с ним одной веры,

Ты думаешь, я раб твоей косы,

Но в заточении твой ветер

Я - флюгер, всегда север,

Всегда на север твой путь...

на дне пропости...

2010-07-23T20:19:00.001+03:00

я буду ждать тебя на дне пропости,
если ты не удержишь крапивный куст,
если ноги твои не найдут покрепче уступ,
я заплачу услышав костей твоих хруст
но если ты вдруг останешься там на верху,
если вдруг найдёшь средь песчанников свой гранит,
не зови меня вверх, обратно дороги нет,
не думай там обо мне не оскверняй свой уют...
знаешь, не так уж и плохо на этом дне,
здесь покой, здесь некуда больше упасть,
я скучаю по солнцу, но звёзды видно вполне
ты не посмотришь вниз, но я всё же махну рукой...

Интерлюдия 2 (историческая)

2009-12-11T20:17:00.006+02:00

Были сомненья, наверно,

Но в общем, сбылась мечта.

Внуками лорда хромого,

В Севре решалась судьба,

Страны, историей славной,

Нынче, ушедшей во мрак,

Выставленной в рубище,

На порицанье зевак.

Словно блудница Магдалы,

Получив прощенье Христа,

Греция ликовала...

Главу покрыла зола,

Царя Константина той ночью,

Британцы дали понять,

В Миссолонгах сердце не бьётся...

Подушку больного? Конечно!

Но только уже не как в старь,

За тень деревьев оливы,

И за прекрасную даль.

Спорьте глупцы двух народов,

Чей будет город Царь-град,

Лорд, первый, от адмиралтейства,

Этому только рад.

Потерянную Константином,

София оденет другому,

На синтетический мирр,

Корону имя которой,

«Славный город Измир».

***

Тем временем Салоникиец,

Паромом приплыл в Самсун...

***

Во мгновение ока венец обернулся терновым,

Когда на пригорки Борновы, взошёл Мустафа Кемаль,

Пылали кварталы эллинов, алый турецкий санджак,

На Пагос они воздрузили...

На это безумье взирая,

Английский стоял капитан,

Спокойно дымилась трубка,

Он ждал свой 5 о'clock tea...

«Греки, мы большего ждали,

Не дошли вы и до Ангары,

Ведь мы столько вам дали,

А вы...» - пробурчал он - «А вы...»

«Конечно там гибнут люди,

Кто-то в огне, кто в воде.

Но, мы сыны Адама Смита,

У нас Маккиавелли в чести,

Жаль, но как примитивны вы стали,

Гуманизм — удел средних веков,

Мы же не верим ни в чёрта, ни в Бога,

Жестоко... но мы мастера, а не слуги оков.

Конечно, потом, в своих мемуарах,

Я опишу этот день,

Я расскажу в деталях,

О том как на Сефериса берег,

покрыла зелёная тень...»

Ты Альфой был и Омегой.

Хасан Тахсин и тот день в Сентябре.

Хоть они знают толк в неге,

Скупа у германцев слеза...

Потом он конечно напишет,

О том что приказ есть приказ,

Но коль была б его воля,

И он был бы ему не указ.

Что, греки им больше чем братья,

Но, политика — грязь.

В конце октября — Хэлоуин,

День Валентина — какого-то Февраля,

Есть ещё много прекрасных, германских традиций.

Одна из них, писать оправданья,

Если случиться война...

Но, побойся хоть Бога,

Как при встечи с пророком,

Ты выдержишь взгляд,

Капитан, это вам не Багдат!

Офицер, это вам не Кабул!

Сэр, как можете вы,

Пить спокойно свой чай,

Когда в руинах Измир....

Я не буду спорить кто прав был тогда,

Я не буду строить свой тезис,

Война есть война,

В каждой войне есть свой Гамлет и Лир,

У каждой войны есть свой город Измир,

У каждой войны есть свой Хасан Тахсин.

Праздник победы, раскопки братских могил,

Одним медаль - 9 граммов, свинец,

Кому-то — железный крест...

На самом деле всё просто, поверьте,

Он встал и пошёл, вопрошали "Куда?"

Он ответил кратко, как Лакониец , "В Кюдюс!"

Интерлюдия 1 (лирическая)

2009-12-03T22:04:00.001+02:00

Снился мне сон, как будь-то,

В древнем городе я,

На сердце - холодно, жутко,

В дали занималась заря...

Ноги мёрзли в сандалиях,

Не грел промокший хитон,

Корабль стоял на причале

И стяг иноземный на нём...

Миру этому чуждый,

Вестник дурных перемен,

Воскрешённый из глины

В ночи бредущий голем.

Моря солёные брызги,

Мелтем пел Зефиру свой гимн,

Люди попавшие в сети,

Давно позабытых рутин...

С коробля спускался по трапу,

Свитой сокрытый купец.

На посох слегка опираясь,

Со мной был великий слепец,

С грязной запутаной гривой,

И я был не ахти какой.

***

В свите купца мерцали,

Звёзды минутных утех,

Златые кудри спадали,

На позолоту одежд...

Предмет вождивленья,

восторга, Но всё же предмет,

Критике не подвластный,

Идол далёких тех лет.

Да бы не слыть за невежду,

Средь компаньёнов своих,

C немного фальшивой надеждой,

И я бросал взоры на них.

***

До той поры многословьем

Известный, мой спутник молчал,

К морю спиной обернувшись,

"όμορφη" он вдруг прошептал.

.....

......

Из колена Вениаимина,

Чёрноброва, чёрноока,

Слегка неуклюжа как все её рода,

То ли по воле рока,

То ли по воле Бога,

В столь неугодное время

она была рождена.

Кόса иссиня-чёрна -

Натруженных плеч покров,

Воля в глазах,как будь-то,

Ей нечего больше терять,

A люди крещённые болью,

Умеют её причинять...

Не осуждайте меня, не надо,

То не гордыня, лишь кажется ей,

Вы больше меня повидали,

Важнее меня и умней.

Но, когда иудейки,

На меня смотрели глаза,

Коль не Александром, то Пирром,

На царство венчала меня...

Пусть не легки, а резки движения,

Походка пусть женственности лишена,

Пусть поклоняемся феям,

Но любим мы всё же людей.

Сплетение света и тени,

Что же важнее из них ?

***

И теперь не известно,

Кто счастлив в том сне,

Мне всё-таки лестно,

Один взор ты подарила и мне,

Пусть сном он лишь жил,

Едва наступая шагал по земле,

Разбившись о камни,

проснувшись в холодном поту,

Она теперь в другом сне,

В других городах.

Наспех одевшись

я снова куда-то иду,

Бесрезультано пытаясь забыть

или хотя бы понять,

Зачем поверил что вещим будет тот сон,

Зачем рассказал как пахнет в апреле раса...

Ни на яву, не в сказке, не в предсмертном бреду,

Нет правды, есть только вера, а пули...

веками уже из свинца...

Вальс

2009-12-03T22:02:00.000+02:00

милая дай я спою тебе вальс,

ветер станцует для нас осенней листвой,

не зарывайся не надо ответов искать,

Скажешь пора я отвечу постой,

милая дай допёть тебе мой вальс,

Не фолософствуй всё просто как есть...

милая знаешь как прекрасен Измир,

Омытый самым первым осенним дождём,

Пусть преднозначены мы самою судьбой,

Я допою и уйду с последним опавшим листом.

2009-12-03T22:01:00.000+02:00

Зимой замерзают окна,

Где-то при -5ти

Любимой яблоне нашей

В такой мороз не цвести,

В аду даже мёрзнет наверно,

Чёртик из FreeBSD...

А пингвинга который

Замёрз бы зимою,

Просто напросто не найдти...

2009-11-23T20:39:00.002+02:00

Звёзды, солнце, луна,
Фонари, фары, пламя костра,
Свечи церквей, свет из окон,
Кому что, ну а мне - светодиоид NumLock'а

Человек с Одним Носком

2009-11-20T22:48:00.000+02:00

Однажды вечером я сидел в баре придаваясь своим размышлениям. Он зашёл и привычно сел за стол напротив. Уставшие, печальные глаза, как и у всех кто приходит сюда один. В общем-то в нём не было ни чего не обычного, только когда он поправил штаны, я заметил, что на нём был только один носок на правой ноге. На левой поношеный кроссовок был одет на босу ногу. Он заказал пиво в бутылке, огляделся вокруг, одновременно со страхом непонятной угрозы и надеждой найти достойного собеседника. Не найдя ни того ни другого достал тетрадь с карандашом из кармана куртки и начал судорожно писать. Мне почему-то показалось, что так спешно и нервно пишут только самоубийцы свои записки. Может быть следовало подойти поговорить с ним. Сказать что нибудь тёплое. Но, я этого не сделал. Не знаю почему. Может быть я был слишком пьян. Потом словно потеряв нить мысли он перестал писать спрятал свои записи и уставился в одну точку, изредка не смотря поднося бутылку ко рту. Он закурил, я тоже потянулся за сигаретами. Он скорчил гримасу отвращения. Я понимал что это отвращение ко вкусу пива, но в это выражение он сумел вложить ненависть ко все миру. Он сжимал сигарету как утопающие сжимают скользкое полено. Какой-то инстинкт самосохранения, когда разум уступает место животному желанию жить. Когда пытаешься найти смысл в узоре на стене, в результате футбольного матча, в … . Но, там нет смысла. Что бы не говорили теисты и фаталисты — некоторые вещи случаются просто так. Некоторые вещи просто есть. Они не на что не влияют, с ними надо жить, с ними надо умирать.

Второй раз мы встретились у букиниста напротив. Он снова был пьян. Об этом говорил и разящий запах и мутные глаза. Он снова был в одном коротком чёрном спортивном носке. Его взгляд блуждал по книжным полкам, иногда выражая омерзение, когда он натыкался на современную беллетристику, сомнение и недоверие когда попадались неизвестные авторы... но иногда, совсем редко, он брал книгу с полки, пристально смотрел на неё, потом переворачивал, смотрел на цену и с чувством разочарования ставил на место. Наверно он искал то, что ищем мы все так или иначе — ТОТ САМЫЙ ответ, ту самую мысль и не слишком дорого...

Я видел его ещё пару раз. В кафе с таким же пьяным, потерянным взглядом, в супермаркете, в в университетской библиотеке. Потом он пропал, исчез... не думаю, что кто-то кроме меня заметил его отсутствие. Даже если он теперь в лучшем месте, мне почему-то кажется, что без него этот город никогда не будет таким как прежде. Тем более я никогда не прощу себе, что не подошёл к нему тогда в баре и не спросил почему на нём был только один носок.

Deniz ve Yaşlı Adam

2009-10-27T01:30:00.003+02:00

Bir zamanlar adamın biri, deniz kıyısında bir köyde yaşarmış.

Uyanmış bir sabah ve sormuş kendi kendine:

"Acaba, denizin arkasında ne var?"

Yakındaki ormandan bir kaç ağaç kesmiş ve tekne yapmış kendine.

O tekneyle yola konulmuş.

4-5 mil geçer geçmez, güçlü bir rüzgar esmiş.

Ve teknesi devrilmiş, parçalanmış.

Adam iyi yüzmeyi bilmediği için bogulmaya başlamış.

A sıralar oradan bir vapur geçiyormuş.

Adam vapura tutulmuş, çikmiş güvetesine ve

kaptana demiş ki:

"Kaptan, beni karaya götür, ben denizin bittiği yerde ne olduğunu öğrenmek için yola çıktım, karaya götürürsen yeni tekne yapıp yoluma devam edeceğim..."

Kaptan böle bir cevap vermiş:

"Sen aptalın tekisin, öle küçük bir tenkeyle uzağa gidemezsin, seni karaya götüremem çünkü biletin yok, kontrol olursa işimden olurum, gir tekrar denize yüzmeye çalış, ama sana bir tavsiye vereceğim, karaya varabileceksen, bırak bu işleri, düzgün bir hayat kur, köyüne dön tarımla ugraş, denizi görmek istersen de, tarımdan kazandığın parayla her zaman vapuruma bilet alabilirsin."

Atlamış adam vapurdan ve bir daha kimse onu görmemiş...

Bazılar boğulduğunu söylerler, bazılar kaptanın tavsiyesine uyduğunu, bazılar da tekne yapıp denizin bittiği yere ulaşığını...

Sizce ne olmuş?

2009-10-24T00:59:00.001+03:00

Что толку в ключе,

Если нету замка,

Жизнь коротка,

Но так длинна та ночь...

Музыка режет слух,

Сердце гложет тоска,

Рвёт на части крик,

Но убьёт тишина...

2009-10-20T02:55:00.005+03:00

Петь о любви и кем-то восторгаться,

Строить кумиров из зыбучего песка,

Молиться богу, восхвалять поэтов,

Но я один и это не спроста...

Где взять любовь когда душа мертва,

Вместо неё презренье к себе,

Из грязи в князи, только на мгновенье,

И снова в грязь, теперь уж навсегда...

Я говорил "я отраженье мира,

Ведать таким меня он породил"

Но это ложь, средь ладана и мирра,

Выбрал я кровь, и ковш среди кадил.

Выбрал я сам, судьба нам не указчик,

В суете дня, не ведать не порок,

Но знать и снова попадаться в сети,

Удел животных, слабых и ...

Every evening lites a candle (translation)

2009-10-20T00:21:00.005+03:00

http://www.youtube.com/watch?v=GrAPBdSdx5E

For me every evening lites a candle,
And image of you is covered with smoke,
I don't wanna know, that time heals,
And everything passes with it.

I won't get rid of peace once more,
Because all I felt one year in advance,
Without knowing she took with her,
First to airport, than to the plane...

In my soul - deserted desert,
Don't look at it from the above,
There are parts of songs and spiders web
Everything else she took with her.

In my soul - only aims without means,
Look inside all you will see,
Two semi-speeches, semi-dialogs
Everything else - France, Paris

Lemurean stories (1)

2009-10-12T18:39:00.000+03:00

- Damn rebels! - hissed Henry.

In front of him, shinning monitor was presenting Rice's theorem. Let us remind you, that it was forbidden for over 15 years with law limiting “insecure sciences and theories”. Also, it is worth mentioning, the real reason of endless protests of Lemureans was not, despite common opinion, this law and similar ones targeting protection of masses against quickly progress of technology. Real reason was “Decree about drinks”, which finally ended usage of alcohol as well as coffee beans in all forms.

Lemureans, though quite primitive creatures, were understanding the impossibility to do propaganda based on mythical right to harm yourself. According to the Constitution of the Union, human life belonged to the Union, which actually gave it to him or her.

If you think about over-population problem, limited natural resources etc.. than you will understand that Union really makes a huge sacrifice by letting every next child to be born and grow up. Sure, it wasn't all about misanthropy . Fetus was thoroughly analyzed aiming to predict possible physical defects. But, if you where lucky enough to be born healthy, with good gene and afterwards was approved as a fully-legitimate citizen – you should first praise for it the Union, and only after that Mother Nature. Fortunately Union was giving a chance to praise it. You should keep your health which afterward will be required on mines of Inner Uhr, or in regular army, as an example in same famous Lemuria. Necessary to mention, “non-fully legitimate” citizens of the Union were a subject to euthanasia on the 2-3 month of their pre-life. There were cases when citizenship was taken away at bigger age, but that cases were becoming more and more rare. Lemureans, as a result of their primitive culture, couldn't fully understand all details of world economics and of course couldn't make plans further than next Friday. Just imagine, in the era when even gnostics were subject to jokes of any reasonable person, they were still worshiping a mythical bird, which was supposed to live on the South Pole (everyone knows there is no life there)...

Call Hawk – said Henry into communicator – tell him to come quickly, not as usual.

---

We had a meeting about the issues of security. - Hawk had a usual excuse when he finally appeared.

Here, look at your security – ironized president.

This time Henry rotated monitor so that Hawk could see the screen. Hawk, was a former Lemurean. Moreover during his years of youth he was one of the most important figures among the rebels. Despite this later he understood the necessity of the Union and now he could compete with loyalty to its ideal with the any aristocrats of the Capital. Now he was Counselor on the Matters of Information Security and proud owner of Order of WoW, First Class. To be frank, his always lowered head and all appearance in general wasn't quite consistent with his high rank.

Hawk, tell me who are those Lemureans?

Children of the bird, which can't fly, but has a beautiful voice... - Hawk returned debt of sarcasm. Henry already passed from stage of fury to stage of melancholy, so didn't really pay attention to the tone.

It is not what I mean... Why we can't get rid of them.

Well... we never really tried...

What about raids? Operations? Union spends millions of credits every year just on the lemurean army, I am not even talking about propaganda...

Actually as the matter of fact – voice of the ex-lemurean became more serious – most of the rebels are very young, and when you are young you dream about dragons and princesses, they don't care what are dragons' ideas, the process of protest is important. Heroic deeds, as they call it.

Well, there are rebels of every age, isn't it?

Those are people who afraid to admit they made a mistake.

So... - president became himself again – what we should do? We can't legalize them. Or shall we destroy laws which were the essence of our society for ages ?

What you do with naughty children ?

Punish? We already do that!

You make too obvious that you don't have children. Yes, punish, punish hard... but, it alone has no effect, you should also give candies. You should make them believe in your goodness i.e. superior. Rebels should understand that Union is peace and prosperity whereas there philosophy has serious consequences, they throw theorem, we throw bombs...

Well, we can don't what is more dangerous.

They don't know either. Stop the game, punish them, but trade with survivals.

That summer by special order of President Henry, a massive military operation was launched in the region of rebels' dislocation (which was actually most of the Lemuria). According to official information it was held under the strict control of Mammals Rights Commission, so only aggressive units were destroyed. Nevertheless, why Lemuria became that time and stays till today almost an unpopulated part of the planet stays a mystery, moreover, just a topic under taboo. Rebels who dropped their weapon were permitted to live in the Union and even be involved in scientific work, so they had to wear red hats as a symbol of their ignobleness.

Peter, was sitting on a bench in the central park of the Capital. Since he was a son of the senator, he wasn't risking to be arrested for absenteeism. Well, actually people of his kind weren't risking at all. They weren't attending annual medical check-up obligatory for all other citizens. They even were treated if they got sick. That is why he could just live his work place at the ministry despite a pile of documents on his table. He was sitting and thinking. He remembered a line he read as a child on one of the forbidden web-site:

“For any non-trivial property of partial functions, there is no general and effective method to decide whether an algorithm computes a partial function with that property.”

He wanted to know more about staff like that, he wanted to argue with his friends about it.

Just because he was young, because he hated stereotypic faces around. He hated the Union... and just wanted to know. He wasn't alone, Uhr still had parks where you can sit on a bench in one hot summer afternoon. May be, most of the guys and girls sitting there know will grow up, grow old and merge with the stereotypic faces they hate now so much, but some of them will hear the voice of the Southern Bird and tell the world about it.

Однажды в Лемурии...

2009-10-09T01:33:00.003+03:00

"I am your worst nightmare"
R. Stallman

- Проклятые повстанцы! - прошипел Генри.

Перед ним на светящемся плоском мониторе красовалась теорема Райса. Следует напомнить, что она была уже 15 лет как запрещена законом «Об ограничении вредоносных наук». Следует однако заметить, что причиной бесконечного востания Лемурцев, вопреки общепринятому мнению, был вовсе не этот и ему подобные законы принятые Союзом с целью защиты окружающей среды от слишком бурно развивающихся технологий. Настоящей причиной был «Декрет от напиках», который наконец-то полностью вывел из рациона землян алкоголь. Равно как кофейные зёрна и все их производные. Тем не менее, Лемурцы, примитивные по своей сути создания осознавали всё-таки безнадёжность пропаганды основаной на давно не воспренимаемом всерьёз, мифическом праве человека причинять себе вред. Согласно коституции Союза, человеческая жизнь принадлежала Союзу, который ему её даровал. Ну, здесь тоже всё было согласно самым жёстким законам неонеогуманизма. Если принять во внимание проблему перенасиление, не хватки природных рессурсов и т.п. то действительно Союз шёл на огромные жертвы позволяя ребёнку рождаться и рости. Конечно, они тоже действовали не из чистой мезантропии. Эмбрион тщательно анализирвали на предмет возможных физических недостатков. Но, если вам повезло родиться здоровым, с хорошими генами и при этом быть одобреным как полноправный гражданин — то, за это вы должны быть благодарными в первую очередь Союзу и лишь потом матушке природе. Благо, Союз давал гражданам выразить свою длагодарность в частности берегя свою здоровье и силы которые позже пригодяться на одном из руников в горных частях Ура или в регулярных войсках той же Лемурии. К слову говоря, «не полноправные» граждани Союза подвергались эфтаназии на 2-3 месяц после своего зачатия. Конечно были и случаи отказа в гражданстве и в более позднем возрасте, но их становилось в сё меньше и меньше. Разумееться, Лемурцы, по своей примитивности не могли понимать все тонкости мировой экономики и тем более делать прогнозы делее вечера пятницы. Только подумать, в век когда даже гностики были всеобщим посмешещим, жители этой южной окраинки всё ещё поклонялись некой мифической птице якобы обитавшей в прежние времена на Южном Полюсе...

- Позовите Хоука — проговорил Генри в комуникатор — скажите срочно!

…

- У нас было совещание по вопросам безопасности — сказал в своё опровдание Хоук, когда он наконец появился.

- Вот посмотрите — с укором проговорил президент — какая у вас безопасность.

При этом он развернул к нему экран. Стоит заметить, что Хоук-сокол, был бывшим Лемурцем. В молодости один из ключевых персонажей восстания, после понял неоходимость Союза и теперь ему мог позавидовать в предонности Союзу любой аристократ столицы. Теперь он был советником президента по безопасносте информации и кавальер ордена WoW первой степени. Правда эти звания никак не вязались с его вечно опущеной головой и сгорбленой спиной.

- Хоук, скажи мне, кто они такие эти лемурцы?

- Дети птицы которая не умеет летать, зато красиво поёт... - в годосе звучала издёвка, поскольку это были общеизвестные факты она скорее всего там и была. Однако же, Генри уже перешёл из стадии гнева в стадию меланхолии , поэтому не обратил на тон не молейшего внимания.

- Я не об этом — проговорил он — почему мы никак не можем от них избавиться?

- Так мы толком то и не пытались...

- А рейды? А спец операции? Союз тратит миллионы кредитов в год на одно только снабжение лемурских корпусов, не учитывая затраты на пропаганду.

- Дело в том — голос бывшего лемурца стал серьёзнее — что большенство повстанцев — молоды, а в молодости мечтают о драконах и принцессах, им не важно против чего протестовать, важен сам процесс протеста. Геройские подвиги так сказать.

- Ну есть же и старики среди них?

- Это те кто боиться признать ошибки молодости.

- Ладно — президент вышел из оцепинения — что ты предлогаешь? Не можем же мы их легализовать? Или отменить законы на которых веками держалось всё устройство нашего общества?

- Ну почему легализовать. Прежде всего надо уничтожить их логово. Надо дать понять тем заблудшим овечкам что Союз — это прежде всего покой, мир, безопасность... А их философия имеет серьёзные последствия, что они в нас кидаються теоремками, а мы в них гранатами...

- Не известно что опаснее.

- Им тоже не известно. А уж потом и будем торговаться...

Тем же летом по особому приказу президента Генри была проведена не слыханая до тех времён военная операция в районе обитания повстанцев. Согласно оффициальным данным она провадилась под жёстким контролем Коммисии поделам прав млекопитающих и были уничтожены только воинствующии особи. Однако, почему с тех пор Лемурия стала самой малонаселённой частью планеты для всех остаёться загадой, да и просто темой-табу. Повстанцам добровольно сложившим оружье разрешено было заниматься наукой под конролем государства, правда они должны были носить красные шапки как символ своего низкого происхождения.

Пётр, сидел в центральном парке столицы. Будучи сыном сенатора он не рисковал быть арестованым за прогул. В прочем люди его круга не рисковали ни чем. Они не подвергались объязательному ежегодному мед. Обследованию, наоборот их даже лечили в случае болезни. Поэтому он мог просто так уйдти из канцелярии, не смотря на уйму дел. Он сидел и думал... Еьу вспомнились строчки тайком прочитаные в детстве на одном из запрещённых сайтов:

« Каково бы не было нетривиальное свойство Q одноместных интуитивно вычислимых функций, задача распознавания этого свойства алгоритмически неразрешима. »

Почему неразрешима ? И что такое «интуитивно вычислимые функции» ?

Ему хотелось узнать побольше об этих вещах, хотелось поделиться с друзьями... Просто, потому что он был молод, потому что он ненавидел серые стериотипные лица своего окружения. Он ненавидел Союз... да и просто хотел знать. И он был не один, на Уре ещё остались парки в которых можно просто посидеть жарким летним днём. Правда, многие из этих юношей и девушек сидящих в парках постореют и сольються со стереотипами ими сейчас так ненавидимыми, но кто-то всё таи услышит пение Южной Птицы и расскажет об этом миру.

Эль-веда (lyrics)

2009-09-01T18:46:00.004+03:00

1.
Вот рождаеться жизнь,
В веренице событий,
Коли был бы вопрос,
Я ответил бы "нет".

Но в безумной игре,
Где доскою планета,
Право уйдти
Дано сново не мне...

Эль-веда, эль-веда,
Пусть земля станет пухом,
Когда я уйду,
Вы прощайте друзей,
Что б враги вас простили,
Уходя задержитесь сказать
"Эль-веда"...

2.
В голосе дрожь,
20 лет за плечами,
Чья-то мелкая ложь
Стеной между нами.

Впиваем клыки,
В кости поп-культуры,
Рыба нам рак,
Водка - вместо микстуры.

Эль-веда, эль-веда,
Пусть земля станет пухом,
Когда я уйду,
Вы прощайте друзей,
Что б враги вас простили,
Уходя обернитесь, сказать
"Эль-веда"...
3.
Письмо без ответа,
Закат без рассвета,
По вектору жизнь,
Поглащаеться мглой.

Вода унесёт пустые слова,
Когда срок мой исписан,
На чистой странице,
Напишу "Эль-веда!"

Эль-веда, эль-веда,
Пусть земля станет пухом,
Когда я уйду,
Вы прощайте друзей,
Что б враги вас простили,
Уходя не забудьте сказать
"Эль-веда"...

...

2009-09-01T10:44:00.000+03:00

Как много песен спето о надежде,
Что, мол, она нам продлевает жизнь,
Но в этой жизни нет концовок книжных,
Не каждый город встанет из руин.
И не получат души все покоя,
И шар земной нам вспять не повернуть,
Как попусту потраченые годы
Обратно нам не как уж не вернуть.
А будущее врядь ли будет лучше,
Всё лучшее бывает позади,
Нам скаждым вздохом что даёт надежда,
Становиться сильнее боль в груди...

1. August, 2008, Stamboul

Valentine... :D

2009-08-31T17:52:00.001+03:00

Violets are red,
Roses are blue,
I may be insane,
But I still love you...

Şehir (K.Kavafis)

2009-08-10T16:53:00.000+03:00

Translated into Turkish by: Ceren Gergeroglu

"Bir başka ülkeye, bir başka denize giderim," dedin,
"bundan daha iyi başka şehir bulunur elbet.
Her çabam kaderin olumsuz bir yargısıyla karşı karşıya;
-bir ceset gibi- gömülü kalbim.
Aklım daha ne kadar kalacak bu çorak ülkede?
Yüzümü nereye çevirsem, nereye baksam,
kara yıkıntılarını görüyorum ömrümün,
boşuna bunca yıl tükettiğim ülkede."

Yeni bir ülke, yeni bir deniz bulamazsın.
Bu şehir arkandan gelecektir. Sen gene aynı sokaklarda
dolaşacaksın. Aynı mahallede kocayacaksın;
aynı evlerde kır düşecek saçlarına.
Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda. Başka bir şey umma-
Bineceğin gemi yok, çıkacağın yol yok.
Ömrünü nasıl tükettiysen burada, bu köşecikte,
Öyle tükettin demektir bütün yeryüzünde de.

Η Πόλις

2009-08-10T00:56:00.000+03:00

Είπες· «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

*****

The City

You said, "I will go to another land, I will go to another sea.
Another city will be found, better than this.
Every effort of mine is condemned by fate;
and my heart is -- like a corpse -- buried.
How long in this wasteland will my mind remain.
Wherever I turn my eyes, wherever I may look
I see the black ruins of my life here,
where I spent so many years, and ruined and wasted."

New lands you will not find, you will not find other seas.
The city will follow you. You will roam the same
streets. And you will age in the same neighborhoods;
in these same houses you will grow gray.
Always you will arrive in this city. To another land -- do not hope --
there is no ship for you, there is no road.
As you have ruined your life here
in this little corner, you have destroyed it in the whole world.

Constantine P. Cavafy (1910)

Хайку (проба)

2009-07-30T22:56:00.005+03:00

Замерли волны,
В тот день тишина наступила,
Вечный огонь - погас.

С востока Будда
Пришёл, истину мне открыл,
Но я был слеп уже.

"Esperamo a ti"
У моря кричал я, тщетно,
Мертв Хахам

Без головы всадник,
В камне намерво меч, в зазеркалье
Артур потерян

Кирпичной стене,
Ветра перемен непочём, обернёться
Стеной плача.

Стих с БОРа

2009-07-27T14:24:00.001+03:00

(не моё, но очень понравилось, надёюсь афтар простит такую так сказать ваоляцию его прав.)

Полуночный свет разрывает мне душу..
Почему же, вдруг, я никому стал не нужен?
Снова тусклый свет лампы, экран ноутбука..
В сердце моём поселилась скука..

Надо что-то найти или в сеть подключиться..
Или в бога поверить.. Или напиться..
Снова надо ложиться в кровать,
А потом, не проспавшись, вставать..

Я не вижу исхода из этого круга..
Сотни тысяч людей ищут выход отсюда.
Я поесть успеваю лишь в обрывах инета..
Как же жить мне теперь, не дождавшись коннекта??

Разорвать цепи зла мне опять не по силам,
И опять, и опять обливаюсь кефиром..
Дисконнект, и опять.. что же это такое?
Всё!! Пора, парень спать.. И забудь, тут иное...

И.Волков\bash.org.ru

Lirik deneme 0 (4-5 sene oldu yazılalı)

2009-07-16T19:03:00.002+03:00

Ben şiir yazamam zaten de gerek yok,
Şairler tüm şiirleri yazdılar,
Ben şarkı söylemem, zaten de gerek yok,
Tüm şarkılar söylendi...
Ben resim çizemem, sen çizmişsin onu,
Kalbimde bir tek o resim vardı...

Sıradan insanım, ben sanat yaratmam,
Sen tek eserimsin
Bence de gereksiz, başka söz söylemek,
Sözler kendini söylesin...

Yolum hep karanlık, güneşsiz, ışıksız,
Belki sen yakarsın mumu,
Kalbimde o resim kanıyor, acıyor,
Lutfen, gel, iyileştir onu...

Gel, ne olursa, gel,
Karşıma otur ve çizdiğim gözlerinle bak,
Gel, sen artık gel,
Ve bestelediğim sesiyle konuş...

Lirik deneme 2 ( bir gün adam gibi bi şey çıkar umarım )

2009-07-15T13:36:00.002+03:00

İnanmak istedim ki,
Herşey gelir geçer,
10 gün sonra, eskisi gibi olur,
İnanmak istedim ki,
Kalan kalır,
Ölen ölür sonunda.
Çok kaldım galiba,
Bu diyarlarda,
Bıktım, usandım, hep aynı şeyden,
Son gün batışı gördüm,
23 yaşında...
İnanmak istedim,
Gün doğar yeniden,
Boşuna bekledim sahilde,
Sonsuz kranlık önümde ancak...

Trafik kazası, kalp krizi,
İntihar, deprem...
Dostuma olur, eşime olur,
Bana olmaz dedim.
Bir aşka, vatana, dine,
Kurban olana,
"Aptal" dedim,
"Bana dokunmaz" dedim...
Vatanım yok artık,
Günahlarımdan karardı hacım,
Bari aşkta güler kaderin yüzü diye,
İnanmak istedim...

Yanlış anlama,
Yok senin suçun,
Kimse istemez uğraşmayı,
Bu karmaşayla,

Teşekkürler, inanmak istedim,
İnandım kısa olsa da o süre,
Değerdi sonra olanlara,
Daha da olacaklarına...

Lirik deneme... (To ACG)

2009-06-19T21:05:00.017+03:00

Yalanlarla süslü baharı değil,
Güzü severdim hep,
Saraylarla dolu İstanbulu değil,
İzmiri severdim hep.

Nisanda açılırlar papatyalar.
Hatırlatırlar o zaman,
Senin gözlerin,
Nasıl olurlar İzmirde sonbaharlar...

Yağar yağmurlar,
Gidirirler, yazdan kalma hasreti,
Sokağı yıkar.
Ruhumu yıkar, nedensiz gözyaşım...

Karışır kafam güneşin altında,
Basit olanı zor yapmak,
Yeteneklerimden,
O yüzden hep sevdim,
Yağmurun altında durmayı,
Unutmayı bir an için,
Maziyi ve istikbali...
Hele İzmir'de,
Hele sonbaharda...
Basitleşir o an herşey,
O anda 17 yaşım,
Kalbim temiz,
Ümitlerle dolu yüreğim...

Anlamam imkansiz,
Var olanları,
Yok olup gidenleri...
Kendime verdiğim bir sözü,
Tutarım, bağışlarsa Rabbim zamanı,
Silbaştan başlamak hayatı...

Ama yine de her bakışın,
Getirir aklıma İzmiri,
Gönlüme güzü, ayağıma denizi
Ve aradığım huzuru...

До того как...

2009-06-08T13:12:00.002+03:00

Я прожгу свою жизнь,
Утрачу небесный свет,
Сожгу церковное масло,
Перережу вены...
И уйду в не бытие лет,
До того как увижу Афины.
***
Потухнет свеча,
Угаснет молитва,
Испариться, исчезнет,
Святая вода в кувшине,
Забытьё меня ждёт,
Пока я не увижу Афины.
***
Сколько верст мне пройти,
Упасть и уснуть,
Не пройдя пол пути,
Сколько раз умирать,
Сколько раз воскресать,
До того как увижу Афины.
***
Господь наш в небесах,
Я так много просил,
Не зная чего хотел,
В этот час, пред тобой,
Я прошу лишь одно,
Дай мне увидеть Афины.

Fairy tail :P

2009-05-07T19:10:00.007+03:00

(Original idea belongs to V. Butusov, so he is the one who gonna burn in hell for it :D)

One evening in April,
Three fishers at work,
In the country well-known,
Frozen by breeze,
On the coast of the Gulf of Hudson.
As you may guessed,
Those fishers were called,
Andrew, Mark and John.
Work came to the end,
Each of the guys,
Filled with fish his sack,
The last fish they caught,
said: "Oh, dear fellows,
You make your wishes,
But give me my freedom back."
John was the first,
To start his speech,
As shock faded away:
"I want to propose,
To the fairest lady,
And may not she say me 'Nay!'
Her name is Helen,
In our village,
Her house is next to mine"
"Okay" says the fish...
How John could've probably known
The fee for her night
Was sometimes nickle,
Rarely - dime.

Next was Mark,
To give his decision,
The most modest of all,
He asked the fish,
For a deserted castle,
With strong stone wall...
That was his prison,
But, dear Mark,
was happy inside it, indeed...

Those wishes were supposed to give
Andy, quite a good lead...
But to err is human,
To forgive is divine,
Though, I'm not sure
About the last.
Fear to make
A fatal mistake,
Was clearly read in his eyes.
He started his speech,
Slowly, gently,
Picking up every word:

"Oh, mightiest Fish,
With the power you have,
You can give me
All of the world,
But, what its value,
Will be for me,
When I get older and bald,
I neither do care
For money and love,
No smile wisdom will bring,
So, slow down this breeze,
Let me walk on the gulf,
Like on a china floor."
-"Alas, I am but a slave,
To get this you must,
Give up you tongue,
To equal yourself to fish,
Then wash your feet off clay,
Be equal to birds,
And give up your 'I',
For more meaningful word."
-"But, holy justice?"
-"Nobody promised that."
-"Then," - said Andrew -
I wanna my sack,
Full of fish as it was,
Bottle wine, beautiful dusk,
And those two idiots back."

Story ends here,
Needless to say,
His wishes were in vain,
John is looking for change,
Mark is mending his wall,
Andrew sits by the sea, alone,
Searching for hope,
In the lifeless waves,
Frying the golden fish...

Балканская трилогия 0 Интерлюдия 0 (мифическая)

2009-04-01T19:02:00.005+03:00

Там где история руки свои опускает,
Молчит Геродот и Летопись - чистый листок,
К мифам народным люди свой взор обращают,
В них толика правды и молодцам добрым урок.
Но, кто их помнит те мифы. Увы, наша память не твёрже,
Воска, и не надёжнее записей на запотевшем окне.
Порой даже утро становиться к вечеру мутным,
Ну а вчерашний день и вовсе словно во сне...
Мифы надёжно хранят лишь дельфийские камни
Оракул раскрыл мне за бочку вина,
Древние но не забытые, пыльные тайны,
Лёгкой рукой облачив трещины статуй в слова...:

В молодость Геи и бравую юность Урана,
Был нарушен покой Ойкумены, лязгом оружия богов,
Не было места свободного от военного стана,
Не было моря не ставшего местом боёв.
Куда ты не глянь - болью, грязью и страхом,
Была покрыта когда-то прекрасна Земля,
Крики о помощи слышны, но чаще просьбы о смерти,
А Смерть, как всегда, к богам оставалась глуха.
Но были и те кому сей расклад был по нраву,
Кричали "Ура!" опьянённые жаждой побед.
Именно их ждала потом вечная слава,
К миру призывы угасли с течением лет...

Но сколько не виться нити судьбы, Мойры закончат пряжу свою,

Нить оборвут, встанут, вздохнуть, Прясть начнут чьё-то другую судьбу,

Так и войне был намечен конец, Было этого не избежать,

Объявлен привал, в ставку к врагу, Явился крылатый гонец.

Не от надежды, скорее, отсутствия как таковой...

Жизнь гонцу сохранили. Стол водружён на Олимп.

Танцы нимф, яства, вина... к концу подошли, пробил час.

Под сводом бурлящего зала, чей-то раздался глас...

Чей? - Скрывает легенда, но слово в слово, Речь сохранила она.

***

В ней говорилось о мире, о сне, о покое...

О том что тот сон не прервётся солдатской трубой,

О том какую награду, давно заслужили герои,

О том как на суше, на море и в небе,

Во всём что живёт, ходит, и дышит, и светит,

Есть капля крови, души, слёзы, милость,

Эфира...

В ней говорилось о цикле природы — Земли,

Гармонии, как на рассвете, всё на крУги своя вернётся,

Флаги сгорят, потухнут костры, каждый воин, по своему будет судим,

Горек удел того кто не обернётся, пред тем как сделает свой шаг.

«О, боги! Опомнитесь, вы ведь опора живого,

Как слепцов ведёте, и в омут и в брод! ...

Всякого зверя, гада и человека...

Оставьте всё это дело даже не в том.

С каждой победой ратник что-то теряет,

Уже безвозвратно становиться ниже Парнас,

Вспомните был он когда-то выше Олимпа,

Покрыт был сочной травой там где теперь только грязь...»

Он говорил, говорил не смолкая,

Потом заплакал...

потом тишина...

***

Договор был подписан, но перед этим...

Тейлеран, ты воистину должен быть там!

Хитро расставлены сети, и тогда их прельщало:

Зло первородное, вечное - Власть.

Арбитром в споре том, назначали деву:

Ионского рода, достойная дщерь Дианы,

Изьянам богов неподвластна, душою и телом - чиста,

К пирам и войскам безразлична, кубка не знавшая дна.

Каждый спешил дать ей взятку,

Купить момент славы Сминры, так дева звалась,

От Афины - маслины, от Диониса - вино, коего нету слаще,

От Гелиоса златые лучи от посева, до жатвы,

Она получила, но всё же, себе оставалась верна.

По справедливости все получили, надел воды и земли,

На кожаный пояс царицы начерчена клятва,

Гарантия "вечного" мира, завет эпохи покоя, любви...

***

Громовержцу Зевсу всегда было мало,

Уже тогда межа давила на грудь

Но от заветной мечты отделяла,

Моря Эгейского ядовитая ртуть.

Век за веком, род людской вырождался,

Их добродетель верно меркла в дали

Всё ближе, всё ярче за морем горели,

Мрачной Трои зимой очаги...

Вот и ртуть стала водою,

Однако, всё ещё мешал договор,

Потомками Смирны у сердца хранимый,

Надёжнее все сокровищ земных и корон.

Когда Тантал был наказан, вечной любовью за дерзость,

Гефест приковал огонь к холодным горам,

Прославляя стихами и прозой, известное раньше как "мерзость",

Чёрный парус принёс новых "героев" к чужим берегам.

Идущий на смерть, держи крепко свой щит,

Что ты на арене, коль герб с него, сбит ударом копья,

Но если беречь то как, силой каких молитв

В бесжалостной сватке, ты защитишь себя...?

Ипполита пала, раверзлась небесная тьма...

Откровенье дано, через века, его свет нам путь освящаеть,

Семью печатью его закрепляют, АнатолИйские города,

Пояс сокрытый в бездне, океанского дна,

Увидит свет. Десять дней сохрони, сбереги предков завет,

Эфир пусть живёт в синиве наших вен.

Как взойдут плоды отрезаных век,

Придёт на пир, востановит межу,

Скажет: "Вот договор. Я требую мир."

Спросять "Ты кто?", Он ответит:"Я - человек!"

2009-03-24T12:27:00.001+02:00

Непривыкли протягивать руку,
И не просимся в чей-то дом,
На краю скошеной крыши,
Мы вспоминаем о нём...

Мы просто ещё не знаем,
Не ведаем не понимаем,
Насколько права бывает,
В своих ошибках судьба...

Remember

2009-03-23T19:23:00.002+02:00

I remember a village,

And a dream of a sea,

12-page notebooks, first TV, black and white,

Parents shouting names,

After streets are dark,

It is never gone forever, one day it will come back…

I ll move to a village,

Away from highway trucks,

I ll have children and call them by names after dusk.

One guy said: “you get what you want”,

Another added: “but do you want what you want?”

I have no fear, as sure as sun tomorrow will rise,

There is an oasis behind these sands.

One more loop

The life will make,

It is not fate, it is something about faith.

The Picture is clear,

As mountain stream,

The only clutch, I have no more paint for dream.

I now understand it wasn’t about TV,

Neither about wandering streets through the night.

By that time we haven’t yet read Talmud and Koran,

We had belief in simple, beautiful things.

We believed in love,

We believed in life,

So did a girl next door with curly hair,

We believed in sea,

Blue as that girls eyes,

We believed in life: funny, kind and fair.

But the sea is gray with empty bottles in it,

Life is boring, unfair and cruel,

In open heart all you get is a spit,

And we end in a bar, asking for one more beer.

It worked this way

Fine with me

Pointless aim, a type you always can reach.

Universal truth,

Hard to accept,

But, oh god, it is so easy to teach.

You let me have my dream once more,

Not all of it, just a glance on it, just a touch,

Once more I was on dusty village roads,

Believing in life, believing in meaningless lust.

Please stay,

Don’t fade away,

Don’t disappear inside some stranger stereotype,

Please, believe,

Fall and stand up,

Get lost but never try drawing a map.

Duke of Occam did that you don’t have to do it again,

You have a life to make your very own mistakes,

Others’ no need to repeat. Will be next day,

And new ways, worse or better…

This is for my good friend T.

What happened on the 22nd of June?

2009-02-11T21:29:00.006+02:00

22 June 2003 began as a usual summer day: it sucked. Nikos woke up in his apartment disturbed by sunlight shining into his face. He hated Sundays, may be just because other people enjoyed them so much, and may be just because there was so much sun in it. But it really didn’t matter after all. You don’t want to hear reason why you hate something, hearing reason may push you to not hating it, or even liking it... though our hatred is part of us... in some meaning we just love our hatred. Anyway, this Sunday was different; there was something in the air. Something significant happened that day, or was supposed to happen.
Somebody knocked the door.
“Do people have nothing to do, but disturb me that early” – thought Nikos. He looked at his watch automatically. It was 15:12 p.m. Somebody insisted. Passing through living room, Nikos noticed TV he forgot to switch off last night. They showed old episode of X-files, harsh voice of Agent Mulder just said “I saw life on this planet, Scully, that’s exactly why I am looking somewhere else...” Extraterrestrial, as a way to escape casual... too naive, too naive...
Sooner or later you actually have to open the door, no matter how much you resist. And that angry animal knocking, appeared to belong to Melissa - Nikos’ ever-blonde, but ever-happy school mate. A really enormous bag was standing beside her.
She looked at Nikos as people usually look at homeless cats during rain and said:
-Again was reading all the night?
-Yeah, these subtitles never seem to end...
-Freud once said “All that matters is work and love”, anything there about books and stars? – Surely she wasn’t one to understand irony easily, and definitely not the one who would wait for an answer.
Melissa took her bag inside without waiting for host’s approval. Than hastily sat near it and transferred several items from the bag to her purse... “Can you look after my staff for a while; I broke up with Joe and I have to go to the sea... I can’t stay in the city now... too hot...too depressing” – she spoke on one breath. So no observable logic was in this speech, as well as her smile had no connection with it’s the context, that didn’t seem to bother her much.
- Also, - she added, slower – please, don’t tell Joe anything, if you see him.
- Do you know what happened on the 22 of June? – Suddenly asked Nikos as she turned to go.
- Erich Maria Remarque was born, I think...
- Glad you didn’t mention Meryl Streep... bye...
And she left, taking everything necessary for a trip “to the sea”, which is, as Nikos newly discovered, is sunglasses, a swimming suit and slippers.
He returned to the living room, now they were showing Polanski’s “Bitter Moon”. He saw it at least 10 times before, but left it on... sometimes TV is not source of information or entertainment, it is just a surrogate of human communication, but much safer.
“Everyone has a sadistic streak, and nothing brings it out better than the knowledge you've got someone at your mercy.”
Phone rang.
It was Joe asking, about Melissa. Of course Nikos told everything he knew, after all Joe was his friend.
- By the way, Joe, what happened on the 22 of June?
- TSIP was formed.
- What the hell is that?
- It is a political party. Wonder you don’t know that with all those books you read, though it is a history not ancient enough to interest you. Anyway thanks for you help. Don’t stay inside all day. You see, there is no point in reading. It is Sunday after all, have some fun.
- I will pass.

Nevertheless, as the sun set he actually felt like going outside. No more need for curtains he always kept closed during sunny days. Now streets were as peaceful as home. If he had lived in time of Zeus, he would probably share the destiny of Aesop’s tortoise, not the worst case though... For someone home is his castle, for someone – prison. Depends on the way you see it ı think. For Nikos his home was what lair is for a bear. He was changing it every year and never missed the one he left, but while staying somewhere he was spending as much time indoor as possible. It wasn’t agoraphobia or allergy to sun he claimed it was. Those were just excuses. I was fear of life, fear of people and misery those two things bring. Misery he never got used to.
Stop.
Today’s date again popped up in his mind. 22 of June. He must find out what is so special about this day. He already came through all official and religious holidays. Solstice.... no too trivial... eclipse... solar... lunar... no... great soccer match... nope, championship next year. As if it was a fly buzzing around his head, and he was failing to catch it.

It took Nikos 2 minutes to get ready and go out, it would take 5 if was never going to come back.

When you get something, you must give something in return. Not always equal in value and usually no one asks you what you want to give up. But in general that is a universal rule, may be not universal, but definitely global. So, what we have here, warm weather, fresh air, beautiful night which was full of wandering people... Problem of villagers is that they can never find someone to talk, problem of proud citizens of big cities has always being lack of places to be alone. There would exist an ideal solution if not for Aristotle who signed sentence for humankind by calling us "social animals". It is said that we have a certain amount of words to be uttered daily. You say less - you get bored, say more - almost same result. Fate of an ancient ship and small girl from Kansas.

Nikos was walking around in his favorite part of Central Park when he saw Lulu coming toward him. Girl with ponytail. Lulu saw him first. Wonder, place she stood had much more light. She was obviously taking a shortcut passing there, rarely used, but nevertheless it was a park, not a forest. Now, that she came closer Nikos could see her wet forehead, she had been running.

- Hi, Niko. What are you doin'? Wandering as always?
- Yeah, as always.
- Books and stars, huh? You know Freud once said...
- Thanks, I was enlightened lately. -
- Well, who knows..
- Lulu, what happened on the 22nd of June?
- It is Lily's birthday of course, that's where I am going. We have a party. Wanna come?
- No... Good weather, don't want to waste it.
- Suit yourself, philosopher...

And she ran away, followed by her jumping pony-tail.
Afterlife. Another realm. And endless discussion what was meant by plural "alemin" in the first chapter of Holy Koran. We don't have to look in outer space for that. We just have to look around. Lulu's ponytail was now for Nikos in another world. He couldn't touch it, couldn't see it. At least in the way he believed it is. It was an idealized symbol. A dream. May be meaningless in some way, but nevertheless precious. It was something that he could reach only by abandoning his life with all it consisted of. Life is not breath and heartbeat. Like a glass is never a drink by itself. You change what you do, what you have, what you think... and so you will still have same heartbeat, it won't be your life anymore, it won't be the same world. Life is not a noun, it is participle of live. A verb. The only clutch is that you can't give up your thoughts and belongings as long as your heart beats. Even though sometimes you behave like you do. So, nouns belong to humans, but words can be created and changed only by gods. And sometimes be rented "as is" to humans.

Nikos didn't stayed long outside. He came back home and switched channel to 9, sometimes they were airing good music videos. Two days before he even caught Bowie's "If there is something". Now it was Rolling Stones.

“I saw her today at a reception
A glass of wine in her hand.”

Young man proceeded to kitchen and made himself black coffee. Dim light was covering silence more and more...

Nobody knocked the door.

It just opened by it self. A while later Someone came in. Someone walked into the kitchen and sat against Nikos at the kitchen table. Host wasn't surprised. It was something that had to happen. Just had to, according to some laws written nowhere, most effective type of laws.

- How long have you been here? - asked Nikos.
- A very long time.
- Why nobody noticed?
- They are not ready.
- Will they ever be?
- On 22nd of June, 23rd of Skirophorion, at 4 o'clock in the morning one order was given. Order, which let to 27 million lifes sacrificed. 27 million lives given as if was an everyday job, given for someone's love for power and virtual ideas. Those people died, so that another people could be born and could die on 22nd of June, 19th of January, 2nd of July or any other, not so famous, day. Somebody said: "Books and stars are the cornerstones of our humanness."... well when they understand that, they will be ready.

One month later house owner called police and they broke the door. Apartment was empty, all staff was stayed untouched, only on the kitchen table was left a cup of cold black coffee...

Written: summer 2003
Reanimated : February 2009

İzmir'im

2009-01-09T13:45:00.007+02:00

Bir tatil gibi olacaktı güya,
Bugün ise seninle yedinci Noel'im
Ne oldu da sana bu kadar bağlandım,
Canım benim, bitanem benim, İzmir'im.

Kaç sırım gömülü kara toprağında, kaç gözyaşım,
Kaç sevgilim vardı, bi' tek sadık kaldım
Sana, mavi gözlüm, İzmir'im...

Sorarsın belki bir gün yoldaşına,
“Neyle meşhur İzmir denilen memleket?”
Başlar bahsetmeye denizden, kavaklarından,
Ordan geçer Kordona, Konağa, kızlarına,

Sayar sana Alsancak'ın barları,
O zaman bileceksin ki, basmış sokaklarına ayağı
Ancak, uzaklarda hep kalmiş yüreği...

Moreno'ya soracaktın İzmir'i
Henüz zamanın varken,
Aramızdan ayrılmadan, Stiksi geçmeden,
Ona yabancı olan kızıl kumsalında.

Anlatırdı sana mehtabı, yıldızı,
Fuarın yanık toprağı, hürriyeti
Sahilde ağlayan adsız şairleri...

…

Ağaçların, insanların, binaların olmasaydı
Bile, yine severdim seni;
Bir güvercin getirmiş zetin dalını,
Burada ekmiş ve sen doğmuşsun, İzmir!

2008 от Р.Х.

2008-12-31T03:18:00.008+02:00

Догорает солнышко, в Газе снова выстрелы,
Красной краской вымазан Афинский Политех,
Сивыми лошадками, сани в даль уносяться,
Свежими могилами усыпан первый снег.
Хрусталь трещит, корёжиться, но не разбивается,
Опять не получается на свободу вырваться
Крикам тихим-жалобным узницы-мечты.
Торгуют янки в розницу, чужими километрами,
Вилами свинцовыми пишут эпилог.
В лето високосное, идёт, Земля, качается,
Пьяная, угрюмая, хоть и спотыкается, не жалеет ног.
Сколько водки выпито, а легче не становиться,
С криками о помощи, в резонанс со струнами,
Великие стремления тонут в суете.
Одна лишь только разница, в лето это мрачное,
Лепакоса, ветрена, куртку на зелёную сменила в Декабре.

Памяти Алекса Григоропулоса

2008-12-24T13:27:00.007+02:00

Опять виднееться на горизонте,
                            парус чернее золы,
Зачем ему доказывать снова,
                            шарообразность земли,
Что б ты не делал и этой зимою,
                           серой будет вода.
Всегда капитаны будут бояться
                           греческого огня.
Ах, Костя, Костя, не будет покоя
                           иудам на этой земле ,
Твой повелитель место для бала
                          выбрал не в той стране.
Мы не забыли Афонский позор,
                          нам этого больше не надо.
Серые волны глатают вопрос:
                         "Куда ты идёшь, Эллада?".
Кто-то сказал "Мы все в чём-то греки",
                         в душе по 15 нам лет.
Каждый из нас в своей Эксорхии,
                        появился когда-то на свет.
Но а в 15 пыльный автобус,
                        возил нас из школы домой.
Не слишком ли долго лже-демократы
                       играли с нашей судьбой.
"На всё воля Божья" - любимая фраза,
                       тиранов, убийц и воров,
Афин и Салоник Богу не надо,
                        тем более - островов.
Мы хотим лишь маслины и хлеб,
                         в кувшине чистую воду,
Но к сожалению лишь по мечу,
                        можно узнать Cвободу...

Осень '23

2008-11-02T17:21:00.011+02:00

Осень. Дождь.
Рука сжата в кулак.
От холода дрожь,
Выбивает всё то же код.
"Это пустяк,"
Но в этом году
С осенью что-то не так.
Вроде любовь,
вроде печаль, как в прошлый раз,
Почему же тогда,
Тоска видится мне,
По опавшей кленовой листве,
В сером небе, в воде,
В чистом как смерть
В не таком как всегда Ноябре...
Сколько, не знаю,
Ссудил мне Господь,
Красавиц, бакалов вина,
Лет, дорог, недочитаных книг,
Золота и серебра.
Но когда поплыву,
Через реку Стикс,
Знаю я, что в дорогу возьму:
Две монет Харону на чай,
Осень - эту одну,
И слезинку с твоих ресниц.
Монеты. К Аиду.
приблизят На шаг,
С каждым взмахом весла.
Но эта осень и ты:
Два могучих крыла.
На Олимп вознесут меня...

(Не судите слишком строго, написана за 20 минут. Стоит на 201 месте в очереде на дороботку :)

Балканская трилогия 1.0.2

2008-09-17T20:03:00.005+03:00

Пролог (продолжение)

О неком царстве-государстве,
Судьбе к нему не благосклонной,
На пораженье обречённой,
Но всё ж ещё не покарённой,
Провинции я расскажу.
Царём в стране той - Черномор,
Везирем - друг его сердечный,
Что сказки сочинять мастак,
Как всем известный кот учённый,
Поведывать их пред толпой.

Тех сказок много, все стары как мир,
Вы под одну из, возможно,
Росли,
Другой вы в юности внимали,
Но сказкам этим вновь и вновь
Вы верите неосторожно.
И пусть коротким был мой век,
Вы не спешите с осужденьем,
Я данный вам на рассмотренье,
Рассказ былиною нарёк...

То дерзость, но во мне надежда тлеет,
Что кто-то в этих строчках, да найдёт,
Великой истины потерянные крохи...

To L.

2008-09-01T23:38:00.010+03:00

Oh, lass, let me tell you
                            a wonderful, beautiful story,
I heard a lot, but still refuse to believe;
"There was a sheperd, called Kâbil,
                            in Ethiopean desert,
He worked like slave,
                           and got his divine reward.
One morning he saw his sheep, dancing
                          and cheering around,
Looked for reason, as well-educated he was,
Soon realise, even though it was so unclear,
All ado was due to some magical beans.
Now Kâbil could work through the day,
                             pray through the night,
Never get tired, duty performed well.
His name became known,
                           fame spread for leagues:
From Albion, till the Aegean Pearl.
So did the beans; priests, nobles and poets
Dreamed of them, but prices still were high,
Vienna full of brave Ottoman soldiers,
For Polish pans, the fee wasn't easy to pay...
Vietman and Brasil passed quest their later,
                                     in their specific, non-european way.

Change what you can, tells the story,
                                    before you are eight,
Hear the voice of ten angles waiting for you,
Never forget, there are always four ways to go,
Open your heart, you'll see: it's divided in two."

Pathetic, isn't it? Well, that's the point.
You try and succeed, you knock
                                - someone will open the door,
Alas, mon cher, life is never so pure and naïve,
When you cross five hundred miles,
                                by merciful fate assigned,
All you get is five hundred more to cross...

Nehirler nereye akar? soundtrack - full version :")

2008-08-29T23:40:00.002+03:00

Ne zaman başlamış, kimse bilmez,
Dünya dünya olalı,
Irmaklar ve çaylar, ve bütün nehirler,
Hepsi akar Ege'ye...

Ne kadar yeni olsa hikâye,
Olmuştu daha önce,
Nil ve Efrat ve Kızılırmak
Hepsi akmış Ege'ye...

Azizler Küdüs'e, yollar Roma'ya
Güneş batıya gider
Dünya'nın yazgısı, Cihanın düzeni
Tüm nehirler akar Ege'ye

Belki de bir gün, herşey değişir,
Yollar döner Paris'e,
Doğu'da olacak güneşin batışı,
Derviş gider Mekke'ye

Herşey gelir, herşey geçer,
Mum ışığı söner...
Ne olursa olsun, en sonunda
Her nehir karışır Ege'ye.....

Nehirler nereye akar?

2008-08-23T02:28:00.000+03:00

Bir yağmurlu gün, uzak bir ülkenin küçük bir kasabasında bir çocuk dünyaya geldi. Çocuğun babası kasabanın kilisesinde bir papazdı. Çok çalışkan ve akıllı bir çocuk olarak büyüdü. Kitapları severdi, diğer çocuklar daha saklambaç oynarken, gece gündüzleri kitap okuyarak geçiriyordu. Hâlbuki biraz büyüdükten sonra, artık azizlerin ve havarilerin işleri değil, daha çok asil ve cesur şövalyelerin serüvenleri ilgisini çekmeye başladı. Ve şansa bak ki, eve dönüş yolundaki tüccarlar o kitaplardan bir sürü bırakıyorlardı. Artık değeri yoktu onları için, o kitapları uzun yolu az da olsa kısaltmak için yanına alıyorlardı ve orda, dünyanın ucundaki kasabada, çöp gibi bırakıyorlardı. Bir yerde çocuğun karşısına çıkan söz aklına takıldı. “Bütün yollar Roma’ya gider” derdi o söz. Kutsal şehir, bütün sonların sonu, her şövalyenin huzur bulacağı yer. Artık, kaderine meydan okuyup, seyyar şövalye olmak istiyordu. Ve o huzuru hak etmek. Bu hayali gerçekleştirmek için bir gece birkaç manevi değeri olan eşya aldı ve evden kaçıp yolculuğuna başladı.
Hedefine giden yol, sonrası kadar olmazsa da epey zordu. Nice yıl geçti, iyi yıllar da vardı, kötü de. Bazen kraliçelerle balolarda dans edip, krallarla içerdi, turnuvalarda kazanıyordu, bazen de dilencilik yapar, korkup güçlü düşmandan kaçardı. Nice yıl geçti. Yaşlandı şövalye. Hayatında çok fazla yara izi ve deneyim kazandı, maalesef de sakin bir emeklilik için çok az para. Hiçbir şeyden pişman değildi. Sadece… Hala hayalindeki şehrine, Kutsal Roma’ya yolu hiç düşmedi. “Bütün yollar Roma’ya gider, nasıl olsa.” – düşündü Şövalye. Atına binip karşısına çıkan ilk yolu takip ederek, son yolculuğuna başladı. Yavaş gidiyordu, artık 20 yaşında değildi, eski yaralar da kendini unutturmuyorlardı. Eski bir köprüden geçerken, atı aniden durdu, ve yoluna devam etmeyi reddediyordu. “Benden bu kadar, çoktan hak ettiğim huzur istiyorum” dermiş gibiydi. Yapacak bir şey yoktu. Şövalye atını serbest bırakıp yüzünü yıkamak için nehre indi. Şimdi ne yapacağını düşünüyordu. Tam o sırada köprünün değneklere bağlı birisinin tarafından unutulmuş, yıpranmış bir kayık gördü. “Bütün yollar Roma’ya gider” – tekrar geldi aklına. Fazla tereddüt etmeden kayığın bağı çözdü ve inine girip kayığı nehrin akışına bıraktı (Ortada kürek yoktu). Haftalar mı geçti, yoksa sadece bir gün. Zaman durmuş gibiydi… Sadece gökyüzü ve garip cisimlere benzeyen bulutlar...
… Sonra kayık kıyıya vurdu. İlerde, ta ufuğa kadar uzanan masmavi deniz, sol tarafta ise bir tepenin üstünde zeytin ağaçların arasında anlatılmayacak kadar güzel bir şehir. Ve sessizlik…
Şövalye yolculuğun sona eridiğini anladı. Kıyıya çıkıp şehre doğru yürümeye başladı. Yürürken oynayan birkaç çocukla karşılaştı. “bu şehrin adı ne ?” – sordu onlara. Beş yaşında beyaz elbiseli kız hemen cevap verdi: “Bu şehrin adı İzmir, o bütün başlangıçların başlangıcıdır.” Şövalye şaşırdı, fakat yürümeye devam etti. O sırada çocuklar bir şarkı söylemeye başladılar. Daha önce duydu sanki o şarkıyı. Evet, eskiden çok eskiden, henüz babasının kasabasındayken Çingeneler söylerdi. Duydu ama ancak şimdi anlayabildi… Şarkı böyleydi:

Azizler Kudüs’e, Yollar Roma’ya
Güneş batıya gider
Dünyanın yazgısı, cihanın düzeni,
Tüm nehirler akar Egeye…

Балканская трилогия (часть первая - Измирская комедия, отрывок 2)

2008-07-29T17:06:00.001+03:00

Послесловие(набросок)
Мы встретимся может лет через 20,
И заведём разговор,
То же кафе, та же чаршИя,
В уездном городе N,
-Помнишь девчонку, невспомнить мне имя,
Мы звали её Лепакоса,
У неё в жёлтом доме на перекрёстке,
Ночами светилось окно.
-Да время стерает названья и даты,
Но одно не забыть никогда,
Как эта девчонка краснела случайно,
Наткнувшись на чьи-то глаза.
С этой походкой, с этой улыбкой,
Доброй как матерь-земля
Всегда было мало, но с каждым годом,
Всё меньше таких как она.
То что когда-то казалось забавным,
Теперь вселяет лишь грусть,
Даже не странно, что кто-то когда-то,
Из нас был в неё влюблён.
-Теперь Лепокоса не та уж, поверь мне на слово,
(2 года назад я ездил с женой в Измир)
Важная стала такая особа,
Она ведь старшой инженер.
-Ты ездил в Измир, что ж ты раньше молчал то об этом,
Давай расскажи, кто помер уже,
И как поживают те что ещё живы.
- Ш.. умерла помнишь, мечтали об этом,
Но всё же могиле её я отдал последний поклон,
Не надо печали и лишними будут словами,
Т.... говорил 2-ух метровая яма -
Общая наша судьба.
- Так как же Т.... ?
- Как был, но седа голова,
- Я до сих пор иногда вспоминаю,
Им сказанные слова...
.....
Много сказано будет в тот вечер,
Я домой возвращаясь один,
Тихой улицей в зEмле каурской,
В уездном городе N.
Подумаю: "Правильно, честно,
Я мог бы и так предсказать,
Но старые образы всё же,
Мысли и чувства хранят."
....

Балканская трилогия 1.0.1

2008-07-29T13:57:00.001+03:00

Пролог
Фотиас, верный критик мой,
Смешаеш ты страницы эти
С золой
и после никому на свете
Не принесут они вреда.
Ну а пока пусть тешат взор мой
И заточение моё, ласкают мягкой белезной
И словно майскою росой
мне раны сердца омывают...

У были этой нет конца,
Она с цыганскою душою
Кочует из веков в века
Неся раздоры, смех и слёзы
Сибири лютые морозы
И милые душе моей:
Эгейский зной и лик Селены.
В Константинопольские ночи
В тени застывшых кораблей...

Нет, не ищю я оправданья
Убогим рифмам, ведь они -
лишь века своего созданья
Xолодной ночю рождены
Без предысловий и прилюдий
Без обещанья вечных уз.
Под грохот атомных орудий
И под молчанья скромных муз.

Disclamer

2008-07-13T14:36:00.000+03:00

This only old staff, some things I said than I will never say now, but anyway let it be. As soon as I write anything new I will post it here also.

P.S. gxasto(pl. gxastoj) - (from english "just") story or poem writter without any purpose, i.e. just written having no intention to be printed, understood or appriciated by others.

Generation perdue

2008-07-13T14:34:00.000+03:00

Романтики попрятались в норы,
Коммунисты стирают свой флаг,
Демократы задёрнули шторы,
И гледят в безпросветный мрак.

Родились мы в стране Советов,
Той стране, что на картах нет.
Новых и Ветхих Заветов,
Слишком много для наших лет.

Не лежали на сталинских нарах,
И не ездили на целину,
Но я думаю, всё же не даром
Нас забросило в эту страну.

Слишком близкой и слишком далёкой
Была музыка Красной Волны.
В новостях из восточной Европы,
Отголоски боснийской войны.

Я не помню как рушились стены,
Я лишь видел как строились вновь,
Как зеркально-железные шторы
Омывала славянская кровь.

Вдруг чужими нам стали берёзы
В триколори петровских знамён,
Четерёхконечными звёзды,
А ЦК - Ассамблеей ООН.

Мы - потеренное поколенье.
Отменили наш "Movable Feast",
Наша песня - гармония пауз,
Спетая из-за кулис.

С давно устаревшим уставом,
В чужом декадантном раю,
На погосте поросшим бурьяном,
В високосном, нечётном году.

Но из всей этой сумрачной драмы,
Под гитару и Русский Рок,
Из замёрзших окон вокзалов,
Я извлёк всё ж один урок.

Кто ушёл - не вернётся обратно,
Кто пришёл - тот уже навсегда.
Чёрный конь для потомков Тантала,
Чья-то чужая судьба.

2006, Измир

2008-07-13T14:24:00.001+03:00

Как странно звучит великое слово Россия,
Из уст тех кто смотрит на волны Южных Морей,
Но всё же ответь что за прекрасная сила
Нас вновь и вновь вспоминать заставляет о ней.

Я в отражении пальм вижу берёзы,
А в блеске Залива воду Священной Оби,
Из моих глаз в эту воду капают слёзы.
Нет! Это чувство слишком сильно для любви.

Жаркою нoчью я ищy в небе звёзды,
Но их не найдти, здесь слишком светло для мечты
Я верю на этой планете мы все просто гости,
Но здесь я в гостях у слишком чужой широты.

Россия, Россия, как же ты много страдала,
И как много ран в твоей изболевшей душе.
Россия,Россия, ты всем нам хоть что-то но дала,
Раз мы не забыли тебя в этой тёмной глуши.

Мы с детства стремимся попасть в твои нежные руки,
Остаться там жить или просто придти умирать.
Мы с детства страдаем от этой нелепой разлуки.
Мне жаль, но у Южных Морей тебя не понять.

Россия, Россия, прости мне мои разговоры,
Отвлёк я тебя от одной из безчиcленных войн.
Я твой секундант когда ты ведёшь свои споры,
Но каждый твой спор кончаетя новой войной.

T.D., Izmir, 2002.

Ode to Minako

2008-07-13T14:23:00.002+03:00

Tell me Minako,What are you longing for?
For past,for love,for pain a little bit?
What went away,and what exists no more.
You look for them,but what is use of it?
Tell me Minako,all your secret dreams.
Your life in London,waiting for a night,
Look at the star in the sky,it only seems,
To be so close,beautiful and right.
Remember Aino,life is not so long,
It is a sea which looks more like a pool.
Meet bravely it,I know you can be strong.
Don't think it's cheap,it's quite a perfect school!

2008-07-13T14:22:00.001+03:00

The Fool on the Hill
"...the fool on the hill
Sees the sun going down
And the eyes in his head
See the world spinning around..."
Beatles

Once upon a time in one small eastern country there was a castle with black standart. There was a hill near the castle and there was the king's fool sitting on the hill. He was smoking a pipe and smilling foolishly. Piligrims, merchants, beggars and imperators were passing by , but none of them would ask him the right way or talk to him. "He is just a fool, he doesn't know anything"- they thought. And they were right. The fool smiled to all strangers, and when there were nobody around he smiled anyway. Smiled to the sun, to the green fields, to the daisies and to himself. That was his duty and he did it well. He was just a fool. He was sitting and watching sun rising and going down. He was watching strangers, he was watching time passing by. He had been a a good slave of his King. But the King had died long time ago. The fool was sitting and smiling...
Once a young girl was walking by the road. "-Good Afternoon, mr. Fool!"- she said-"My name is Alisida, but you can call me Alice."
"-Hello, Alice" answered Fool (since the king's death it was the first time he talked to a human being) - "I don't have a name, people just call me 'Fool'"
"-Nice to me you mr.Fool. By the way how can a person have no name?... Never mind. Well, sir Fool, since we introduced ourselves you won't refuse to help your friend (I mean myself of course), will you?"
"-Of..."-started Fool. "-I new this. I new you are a kind person since I first saw you."-broke his word Alice-"Then tell me please: have you seen a pink rabbit somewhere around here ? I am just looking for my own. She ran away..." "-No"-replayed Fool -"Since King's death I haven't seen rabbits around. The new governer ordered to dig all wheat fields to find Phylosophical Stone and all rabbits migrated from here. It was such a great pity(!!!). We lived side by side with this animals for more than 300 years (according to the books of course). If I wasn't a fool, I wouldn't get through this. When I remember these evening-sky pink creatures looking out of their holesin he dark spring soil, chewing golden wheat... everybody liked them....they where like best friends for us... But the new governer sees nothing except money and his damn stone. If only King's children where alive , they wouldn't let this happen"-last words Fool said very angrily.
"-I am really sorry, sir Fool. If only I could find one, small rabbit... I saw one when I was at home. I tried to catch him, but he disappeared too fast...."-as Alice said this she closed her face and begin to cry-"I need a rabbit...I can't return home without it"
Fool came closer and started caressing Alice's hair.
"Don't you cry, Alice, you are a big girl, don't cry. I will help you to find a nice sweet pink rabbit. We'll go to the City of Wishes. Where all Dreams become true. We will find a lot of pink rabbits before the fall is over and choose the best.Don't cry."
Alice took her hands away from her face. She was smiling. Her eyes were DRY...
...There is an old Anatolian legen. It gives us a kind of opinion about how epoche of Hellenic (Olympic) gods and goddesses ended. Zeus's life was a book with many chapters:
1.Young Zeus - a poor child nearly distroyed by his own father
2.A tyrran bringing death to all his enemies (enemies are all who are not his friends)
3.A governer of the world - rough, but fair
It is nice, but one last chapter, which is more a epilogos than a chapter, and as every epilogos it is much more important, was missed (or distroyed?) by inheriters of Hellenic culture - romans. Only one its part remained in myphs of people living in a village located in western Anatolia. This chapters name is "Old Zeus". Yeah, acient gods where much more humanlike than modern ones. They could marry, have children, fell in love.... so why couldn't they get old??? Anyway. When Zeus got old he became lazier, gods and goddesses of Olympus left their home and went to the different parts of the world: everybody to the place he/she liked the most. They were fly in the sky above the earth and people seeing and hearing were writing poems, composing beautiful songs and making unique statues. In other words it was how art appeared. "If it will go on like that"-thought Zeus-"soon humans will eat nectar and dance with nymphs. Then I will lose all my power." He desided to punish Olympians for their helping people as he once did with Prometeus as he was going to do one more time. He called them all to his palace and announced: "You neither trusted nor loved me all this years, you only were waiting for me to grow old to start doing whatever you want.To prove that I still have power I got once by the Fate I will give you my last punishment. I will make transform all of you to cities and towns. Against my orders you talked to the mortals - now you will shout to them, but they will stay deaf to your voices. You showed them your beauty flying in the sky and they created art - now you will live among they, but all they will create is commonplace. And, moreover, you will forget what is truth, you will all get spirit of Erida. Only you, Artemis, will stay with clear head - and this why people and gods will hate you. Price for knowledge will be your freedom!
"-No"-shouted Artemis-"every thing but not freedom. I don't want to loose it"-saying this she felt on her knees begging.- "Please, I want to be free".
"-You were protecting Troy when all gods were against, when I was against!And you saw the result. Now endless yoke is your share. You will always be between Retired East and Forgetten West, people will pass you forgetting YOUR knowledge were their aim."
"-You, Athena always loved wars, believe me you will get enough of them, and none of them you will win"
"-You, Aphrodite is love itself, so you will become capital of whores and gays"
"-You Dionysus - city of drankards selling their souls for a glass of wine (at least it is quite a good wine)"
...
So this trial continued for a long time untill Olympus become empty. Then Zeus sat on a shore of a see and his soul parted from his holly body. Time of Jahva, Ahura Mazda and Ieshua was near. All he said came true.
Nobody knows how his words became know by Cassandra, may be it was Apollo's last gift, and why this time people of Western Anatolia believed her enough to record her words in their folklore.

Fool and Alice started walking by the dusty road toward the red sitting sun. It was very boring and tiring. Eyes were tiring the most. But they continued walking, walking and walking ...
Alice appeared to be a very shy girl and Fool was wandering how she got courage to ask him for help. It must have been a real necessity for her to find the rabbit that it gave her power to win her shyness... Soon they came to a castle. Its gates were closed and a guard with a gun was standing in front of them. Fool went directly to the guard while Alice was waiting a little away. "- Guard " - said Fool decisiously - "Let us in!"
"- What? " - was the replay (if it can be called so) - "WHO ARE YOU TO GIVE ME ORDERS!!! We have enough fools inside, so we need no more. GO AWAY!!!"
Tears appeared on Fools eyes and he turned away so that Alice couldn't see him crying. It was really a great shock for him.
"-What's that they said?"- asked Alice when he came back to her.
"-There is no rabbits here" - were his only words.
He knew she would understan all he ment to say. She was a smart girl.So they continued their journey. To make it little less boring Fool started telling Alice stories from his past life.

When King was young he liked reading books and studing all through the night. But when dawn was close, when there was only one star seen in the sky, he gave up studing and went to the window. This star called Zuhre in orange school uniform entered his room and talked to him. She could always find correct words to make young King's troubles seem unimportant. She stayed till the first rays of the sun. For this minutes she wanted King to learn forgiveness.
"A real king's divinity but be exceeded only by his humanity" - she used to say.
King learned this lesson well. The age of his government was called "Mercy". He even forgave his brother for his morganic marriage. Atristocracy was shocked. Lady In Orange wasn't seen from that day. Cause it was the day King grew up.
Fool was the only person who saw that when King was dying an orange shaddow bended over him, wispered smth into his ear and closed his eyes. It seemed to be thanking.

"-Fool, will Lady In Orange help us too."
"-No, I don't think so. But Snowwhite definitly will"-kidded her Fool...

"-Sir Fool"-asked Alice one day, shyly- " will you get angry if I tell you something?"
"-Of course not. What is the problem?"
"-I think I know why that guard didn't want to talk to you... 'couse you look like a fool"
"-But I am a Fool"
"-It doesn't metter. Pleeeeaaaase, try to be a nobleman. Throw away you hat, walking stick and all these vivid bands. And just behave more serious. Believe me, in that case no one will get courage to tell you are not a marquez or at least a count."
Shaddow of grief run through Fool's eyes.
"Yeah, you are right..."-he could only pronounce
He did all she said with a face of a person who will be executed next morning. Now in his black costume standing straight with his head a little down he looked like a real noble from an European kingdom.
Next morning they came to a place were road was parting. There was a enormeously big stone just in front of them. A writting on the stone was something like: "Σμύρνιστοδικαίωμα". One road was going directly to the south, another to the north-west direction. "-Well"-said Alice-"as soon as we don't know Greek and we don't have a map, we don't know which road is the right one. But it is cold on the north, it is already autumn, so let us go to the south. At least we won't catch cold."
Little could be said against this logical expression. So they turned left.
After several miles from one of the numereous hills The City became seen... Suddenly Alice stopped.
"-Now you must go alone"- she said.
"-What do you mean? What about the white rabbit?"
"- Do you still believe in white rabbits? Don't be a child. They are nothing but a fairy-tale for fools. THEY DON'T EXIST"
"-You are right...at least not hear and not now."
Fool turned his eyes to the sky. Behind his back Alice said only one word. This word was "El-veda". He didn't hear her leaving but he knew she is not there anymore.

...There was a hill near the city and there was a nobleman sitting on the hill.He was sitting and watching sun rising and going down. He was watching strangers, he was watching time passing by. He wished he was a FOOL

by T. Istabul.2003

Баллада о Косово(а).

2008-07-13T14:21:00.001+03:00

Крестили огнём и 600 этих лет,
ты несла свой осиновый крест.
Ты не знала о том что Голгофа лежит
в дали от заветных небес.
Пять великих мужей тебя били кнутом
и делили тебя меж собой
Один звался отцом, один звался врачём
а один называл сиротой.
Один пил без конца, пятый плакал навзрыд
говорили он точно мудрец
Словно миг пролетели 600 этих лет
и распяли тебя наконец.
На могилу к тебе пришли 2 сестры
и по розе тебе принесли.
Та, что с чёрной, клялась за тебя отомстить
Та, что с красной, клялася в любви.
Но никто не здержал свой священный обет
и не ясно чья это вина,
Та, что с чёрной, несёт теперь свой уже крест
Та, что с красной, давно умерла.
T.D. Izmir. 2004.

Не белое Рождество

2008-07-13T14:09:00.000+03:00

Ночь темна и опять из 7 церквей одна не может заснуть
Все тускнее свет путеводной звезды и волхвы потеряли свой путь
Кто-то тонет в бархате ложных молитв, но а мне уже все равно
Только дождик стучится в окно мое в не белое Рождество

Год за годом пройдут, а вокруг пустота не друзей не врагов никого
Как у всех, но чуть меньше белых цветов, и чуть больше веры в Него.
Без креста, без герба, статуэтка в руке как индийское божество
Лунный свет - словно след, как далекий рассвет, в не белое Рождество.

В пыльном архиве трехмерный эфир, на пожелтевших листах,
В цифровом бреду электрический свет, зимний сад в собачьих костях
Мне уже не узнать,мне уже не понять не найти себя самого
В слишком темную ночь, В слишком южной стране в не белое Рождество.